Ahí estamos. No límite que marca o calendario para comunicarnos que pasa o tempo na nosa idade, que volverán os Reis Magos, que haberá un novo entroido, que disfrutaremos unha semana santa, que reaparecerán outra primavera e, despois outro verán...
Pero cada ano non é máis ca un anaco da nosa vida enlatado nunha cifra.
Eu despido este 2010 despois de:
· Abrir unha fiestra na miña vida e pechar outra.
· Que a crise empeorase a vida de moita xente e mellorase a fortuna doutros poucos.
· A perda de moitas vidas por desastres naturais, provocados as veces polo cambio climático.
· O caos provocado en Haití tras sufrir unha cadea de fatalidades.
· A perda de persoeiros que deixaron pegada na vida de case todos.
· Un Ano Santo... cheíño de peregrinos.
· Que en África a xente continúe morrendo de fame ou enfermidades erradicadas no noso avanzado mundo.
· Que continúen morrendo moitas mulleres nas mans de terroristas do partido machista.
· Que as relixións limiten as liberdades do ser humano. Por ser muller, por ser gay, por ser neno...
· Vivir nunha sociedade que ás veces non sei cara a onde vai. E noutras ocasións sorpréndeme gratamente.
Por un 2011:
· No que floreza a humanidade e se murche a crueldade.
· Onde acochemos a nosa Terra dos perigos dun Universo hostil.
· No que os homes e as mulleres non se maten. Pero se respeiten e se amen.
· Para a mellora do continente Africano e outros países acuciados pola pobreza.
· Cheo de traballo para os parados. E de solucións para afogar a crise.
· Que borre enfermidades que agochan a vida sen precipitar a morte, que fan esquecer, que paralizan, que causan dor, moita dor.
· Cuxa música de fondo sexa Paz, paz, paz...
· Onde eu poida alcanzar as miñas pequenas metas. Onde non nos abandoe a saúde. No que eu comece O Camiño de Santiago, e remate o Camiño en Santiago.
· Que todos comecemos como poidamos e acabemos como de verdade desexamos.
jueves, 30 de diciembre de 2010
martes, 28 de diciembre de 2010
Luís Mariñas
A información está de loito. Hoxe foi incinerado en Madrid Luís Mariñas. Un periodista galego cuxo espíritu verá as súas cinzas navegar polas augas do mar Cantábrico. Ese era o seu desexo.
Foi un dos profesionais da nova onda informativa.A él debémoslle os galegos a andaina do primeiro telexornal na nosa lingua.
Este home que ía para enxeneiro de telecomunicacións, deixou esta carreira para comezar a traballar, con tan só 19 anos, en TVE.
Na súa viaxe a non se sabe onde, irá arroupado polo cerre da canle CNN+. Non se esperou o ano vello como se dicía nun principio.
Hoxe é o día dos Inocentes... Pero isto que acabo de escribir, é unha triste realidade.
Foi un dos profesionais da nova onda informativa.A él debémoslle os galegos a andaina do primeiro telexornal na nosa lingua.
Este home que ía para enxeneiro de telecomunicacións, deixou esta carreira para comezar a traballar, con tan só 19 anos, en TVE.
Na súa viaxe a non se sabe onde, irá arroupado polo cerre da canle CNN+. Non se esperou o ano vello como se dicía nun principio.
Hoxe é o día dos Inocentes... Pero isto que acabo de escribir, é unha triste realidade.
lunes, 27 de diciembre de 2010
Julio Cortázar...único
Por si no conocéis a este autor argentino, cuyo trabajo creativo tuvo lugar en París, os recomiendo que os remitáis a una pequeña historia del libro titulado "Historia de Cronopios y Famas". El relato se llama "Preámbulo a las instrucciones para dar cuerda al reloj".
Leer a Cortázar exige poseer una buena dosis de imaginación. Si eres de los que no hacen mucho uso de ella, desempólvala y sácala a relucir. Te ayudará a relajarte y pasarás un buen rato.
El Cortázar psicólogo se evidenció en la novela que lleva por título "Los premios". Un grupo de personas de diversa índole, han de convivir en un barco...
Por supuesto, no nos olvidemos de "Rayuela", obra maestra de la literatura que basa su originalidad no sólo en su argumento, sino en la forma en que ha de ser leída.
Déjate llevar por la extravagancia y contacta con su obra. Descubrirás al Cortázar excéntrico, observador, inteligente, sensible...humano.
Leer a Cortázar exige poseer una buena dosis de imaginación. Si eres de los que no hacen mucho uso de ella, desempólvala y sácala a relucir. Te ayudará a relajarte y pasarás un buen rato.
El Cortázar psicólogo se evidenció en la novela que lleva por título "Los premios". Un grupo de personas de diversa índole, han de convivir en un barco...
Por supuesto, no nos olvidemos de "Rayuela", obra maestra de la literatura que basa su originalidad no sólo en su argumento, sino en la forma en que ha de ser leída.
Déjate llevar por la extravagancia y contacta con su obra. Descubrirás al Cortázar excéntrico, observador, inteligente, sensible...humano.
domingo, 26 de diciembre de 2010
Último domingo da CNN+
Hoxe é un domingo negro para a información. Hoxe é o último domingo de emisión da cadea de televisión CNN+. Aínda que o canal non dará o peche definitivo ata o próximo 31 de decembro, xa non haberá máis fins de semana, pois o día de ano vello cae un venres.
Paréceme tremendo que canles chabacanas e horteras manteñan o seu estatus e suban a súa audiencia mentras outras que ofrecen unha información medianamente obxectiva, e digo medianamente, porque non creo que haxa ningún medio de comunicación neutral ao 100%, teñan que deixar de emitir. Isto é debido a malas xestións empresariais que os levan ás mans de propietarios que potencian o entretemento de mal gusto ante a seriedade no producto ofrecido.
Coa cadea caen grandes profesionais como Iñaki Gabilondo, José María Calleja ou Basterra. Pero tamén quedan en peores condicións os de menos relevancia, que non de menos importancia. Estes, non gozarán da sorte dos primeiros, que sempre terán as portas abertas en emisoras de radio e outras televisións, aínda que sexa para facer de tertulianos. Os periodistas de a pé, volverán buscar un lugar onde colocarse, a expresar a información como lles manden, e a cobrar o que lles paguen se queren volver a traballar. Os que nin sequera teñan esa sorte, voltarán a facer cola no INEM.
Haberá que replantexar por quE sucede isto. Haberá que pensar por que hai xente que nin sequera sabe de qué canal falamos. Debemos meditar quEn encumbra este tipo de espectáculos cheos de barullo, algarabía, e violencia. Ao fin, todos colaboramos un pouquiño niso. Porque dubido que haxa algún español ou española que non coñeza a Belén Esteban, e, por ende, moitísimos que a consideran unha supermuller. Mais, seguro que de todos eses, non haberá moitos que saiban o labor de mulleres coma Emilia Pardo Bazán, Marie Curie, Frida Kahlo ou Dolores Ibárruri, por exemplo.
Hei de confesar que eu son espectadora desas canles algunha vez, dentro do pouco tempo que adico a ver a tele. Pero tamén hei de confesar a miña tristura polo cerre dunha canle ao que dirixía máis tempo de atención. Entre outras cousas porque aí estaba un home a quen eu considero o rei da información actual pola súa serenidade, pola súa tenacidade á hora de destapar inxustizas, por ser tan sensible ante calquera noticia ou acontecemento...Iñaki Gabilondo. A onde queira que vaia, tratarei de seguilo. Isto só é un preludio do cambio que ha de levar a sociedade. Unha sociedade frívola. Unha sociedade onde os sentimentos son usados coma se fosen globos que se inchan e se desinchan ao antollo duns cantos, e, senón interesa manter o globo... explótase.
Paréceme tremendo que canles chabacanas e horteras manteñan o seu estatus e suban a súa audiencia mentras outras que ofrecen unha información medianamente obxectiva, e digo medianamente, porque non creo que haxa ningún medio de comunicación neutral ao 100%, teñan que deixar de emitir. Isto é debido a malas xestións empresariais que os levan ás mans de propietarios que potencian o entretemento de mal gusto ante a seriedade no producto ofrecido.
Coa cadea caen grandes profesionais como Iñaki Gabilondo, José María Calleja ou Basterra. Pero tamén quedan en peores condicións os de menos relevancia, que non de menos importancia. Estes, non gozarán da sorte dos primeiros, que sempre terán as portas abertas en emisoras de radio e outras televisións, aínda que sexa para facer de tertulianos. Os periodistas de a pé, volverán buscar un lugar onde colocarse, a expresar a información como lles manden, e a cobrar o que lles paguen se queren volver a traballar. Os que nin sequera teñan esa sorte, voltarán a facer cola no INEM.
Haberá que replantexar por quE sucede isto. Haberá que pensar por que hai xente que nin sequera sabe de qué canal falamos. Debemos meditar quEn encumbra este tipo de espectáculos cheos de barullo, algarabía, e violencia. Ao fin, todos colaboramos un pouquiño niso. Porque dubido que haxa algún español ou española que non coñeza a Belén Esteban, e, por ende, moitísimos que a consideran unha supermuller. Mais, seguro que de todos eses, non haberá moitos que saiban o labor de mulleres coma Emilia Pardo Bazán, Marie Curie, Frida Kahlo ou Dolores Ibárruri, por exemplo.
Hei de confesar que eu son espectadora desas canles algunha vez, dentro do pouco tempo que adico a ver a tele. Pero tamén hei de confesar a miña tristura polo cerre dunha canle ao que dirixía máis tempo de atención. Entre outras cousas porque aí estaba un home a quen eu considero o rei da información actual pola súa serenidade, pola súa tenacidade á hora de destapar inxustizas, por ser tan sensible ante calquera noticia ou acontecemento...Iñaki Gabilondo. A onde queira que vaia, tratarei de seguilo. Isto só é un preludio do cambio que ha de levar a sociedade. Unha sociedade frívola. Unha sociedade onde os sentimentos son usados coma se fosen globos que se inchan e se desinchan ao antollo duns cantos, e, senón interesa manter o globo... explótase.
sábado, 25 de diciembre de 2010
Grazas
Onte levei unha sorpresa cando abrín o blog. Este contador de visitas que foi instalado no verán, vai marcando con precisión cada vez que alguén pasa por esta páxina. Chegar aos 1000 visitantes antes de rematar este 2010, era un reto, ou máis ben, unha aposta, feita conmigo mesma... Pois a María optimista gañou. Onte pola tarde, este blog contaba exactamente con 1021 visitantes...
Así que quero agradecer a todos aqueles e aquelas que pasan algúns minutiños do seu tempo lendo, e, se puidese ser, reflexionando, sobre o que aquí se reflicte. Grazas por interesarvos polas miñas cousiñas. Grazas por tratar de entender o que escribo. Grazas por crer que alguén que se esconde detrás dun vaso de auga, porque se considera así, transparente e translúcida, poida compartir ilusións, ideais, ou realidades contigo. Grazas por aceptarme como son. Porque se les e entendes o meu blog, coñécesme un pouquiño a min.
Desexo,aproveitando o momento, axeitado para solicitar favores, que pronto chegue aos 2000, pero que nese espazo, poidamos compartir momentos felices. Poidamos compartir consecución de desexos. Poidamos ter esperanza nun futuro mellor. Poidamos seguir o fin desta crise, ou celebrar outras cousas...
Para min sodes importantes todos os que estades aí. Non vos coñezo, ou si. Pero se vos importo un chisquiño, seguide conmigo. Se só queredes curiosear, non o fagades porque podedes equivocarvos. Bicos para todos.
Así que quero agradecer a todos aqueles e aquelas que pasan algúns minutiños do seu tempo lendo, e, se puidese ser, reflexionando, sobre o que aquí se reflicte. Grazas por interesarvos polas miñas cousiñas. Grazas por tratar de entender o que escribo. Grazas por crer que alguén que se esconde detrás dun vaso de auga, porque se considera así, transparente e translúcida, poida compartir ilusións, ideais, ou realidades contigo. Grazas por aceptarme como son. Porque se les e entendes o meu blog, coñécesme un pouquiño a min.
Desexo,aproveitando o momento, axeitado para solicitar favores, que pronto chegue aos 2000, pero que nese espazo, poidamos compartir momentos felices. Poidamos compartir consecución de desexos. Poidamos ter esperanza nun futuro mellor. Poidamos seguir o fin desta crise, ou celebrar outras cousas...
Para min sodes importantes todos os que estades aí. Non vos coñezo, ou si. Pero se vos importo un chisquiño, seguide conmigo. Se só queredes curiosear, non o fagades porque podedes equivocarvos. Bicos para todos.
jueves, 23 de diciembre de 2010
Cada quen como poida ou como queira...
Non sei se desexarvos Boas Festas, ou sinxelamente non mencionar o tema. A verdade, é que eu, despois do último suceso que narrei onte, e que prexudicou máis o meu maltreito espíritu, sigo esperando que o reloxo, do que teño unha grande dependencia, tictaquee raudo e veloz. Así, xa será un novo ano,soñaremos novos soños, forxaremos outras ilusións, e, todo volverá a ser... como era, ou como será. Uns, atoparán traballo, ou mellorará a súa saúde, ou comprarán unha casa, ou atoparán o amor, ou terán un fillo, ou aprobarán o exame que marcará a súa vida, ou atoparánse con eles mesmos, porque ao mellor estaban perdidos... Outros, engrosarán as listas do paro, enfermarán, venderán unha casa ou se quedarán coas ganas de mercar unha nova, sufrirán desamor, suspenderán exames importantes para o seu futuro, e perderánse, esqueceránse de sentir, de responsabilizarse, de amar, de soñar... todo isto, porque queren ou porque os obrigou unha enfermidade calquera.
Porque un ano novo non é unha fronteira, só é unha continuación da vida que vivimos. Claro que, como esta vai a tramos, se no vindeiro ano nos toca o tramo bo, mellor, senón...
Por ende, eu agardo que nesta etapa que se achega o meu barómetro non sufra variacións tan virulentas coma esta que remata. Na que se sucederon feitos moi bos, acompañados de outras historias fatales.
Por iso, vou vivir este Nadal o mellor que poida. Débollo as miñas fillas. Pero estarei pensando como debe ser o día a día que eu quero. Para mín e para os demáis.
Vou engadir novas persoas ao meu envío de enerxía positiva. Ahí van a estar Adri e o seu papá. Son moi valentes e van aprobar o peor exame da súa vida coa mellor nota. Sentirán máis preto a mamá, aínda que non poidan tocala. Acostumaranse a cheirala, a oíla, a imaxinala...
Para todos os que leades isto, deséxovos que vivades o Nadal como poidades ou como queirades. Non deixan de ser días da vida que nos toca vivir. Vós decidides se queredes que o reloxo galope, ou trote... pero tentade atopar unha estrela escintilando no deslumbrante ceo dunha cidade...
Porque un ano novo non é unha fronteira, só é unha continuación da vida que vivimos. Claro que, como esta vai a tramos, se no vindeiro ano nos toca o tramo bo, mellor, senón...
Por ende, eu agardo que nesta etapa que se achega o meu barómetro non sufra variacións tan virulentas coma esta que remata. Na que se sucederon feitos moi bos, acompañados de outras historias fatales.
Por iso, vou vivir este Nadal o mellor que poida. Débollo as miñas fillas. Pero estarei pensando como debe ser o día a día que eu quero. Para mín e para os demáis.
Vou engadir novas persoas ao meu envío de enerxía positiva. Ahí van a estar Adri e o seu papá. Son moi valentes e van aprobar o peor exame da súa vida coa mellor nota. Sentirán máis preto a mamá, aínda que non poidan tocala. Acostumaranse a cheirala, a oíla, a imaxinala...
Para todos os que leades isto, deséxovos que vivades o Nadal como poidades ou como queirades. Non deixan de ser días da vida que nos toca vivir. Vós decidides se queredes que o reloxo galope, ou trote... pero tentade atopar unha estrela escintilando no deslumbrante ceo dunha cidade...
miércoles, 22 de diciembre de 2010
Para ti, Marta.
A lotería invadiu os noticieiros, as rúas, os bares e ata as universidades. Contodo, o mundo seguiu rodando. Eu non fun agraciada pola lotería, cousa que xa tiña máis que segura. Pero recibín unha moi mala nova...
Collín o móbil para que unha mestra do cole onde traballo me comunicase que faleceu a nai de Adrián, un neno que leva asistindo á xornada matutina desde os 3 anos, e agora conta 5. A mamá de Adri, Marta, agardaba dar a luz do seu segundo bebé nas datas do Nadal. O embarazo transcorreu sen problemas maiores e xa se atopaba en Ourense co fillo, pois alí reside a súa familia e a do seu home. Onte foi o día que elixiu o bebé para chegar. Onte foi o día no que Marta perdeu a súa vida.
Non podo deixar de lembrar a súa cara, que observei cada mañá durante os dous últimos anos. Ela era correcta, responsable, agradable, e unha mamá marabillosa. Sempre preocupada porque a actitude de Adrián non causara problemas. Sempre disposta a colaborar en calquera cousa que se lle propuxese. Sempre mostrando un sorriso aberto, cando eu lle comentaba a debilidade que tiña por Adrián, pois era calcadiño a un sobriño meu de meniño. Tan loiros, tan guapos...
Non podo deixar de retroceder uns meses atrás e lembrar a paixón que este neno tiña pola súa nai. E como se lle iluminaba a cara cada vez que non tiña que ir ao comedor porque viña a mamá antes de tempo. Non é xusto que unha mala circunstancia che arrebate a un ser que necesitas tanto, cando só contas os mesmos anos ca os dedos
dunha man.
Para tí, Gonzalo, desexo que poidas atopar o valor preciso para levar os teus fillos cara adiante. Para saber explicarlle a Adri que con isto tamén se pode continuar. Recordo o día que che dixen que este bebé ía ser un gran regalo de Papá Noel. Entón non sabiamos que viña acompañado de este maldito castigo... Poderás facelo, seguro.
Adri, aínda que esta viaxe de mamá provócalle unha grande mágoa a moita xente, aínda que penses que esta dor non vai rematar máis, recorda que o sorriso dela, e o seu amor non se foron. Que só tes que pechar os ollos e abrir o corazón. Respirar fondo... e aí está ela. Con eses ollos tan bonitos.
A ti, Marta, despidote con toda a simpatía e a naturalidade que che ofrecín durante todo este tempo. Espero que estas palabras transmitan a amabilidade que nos intercambiamos. Cando se abra a porta da aula, imaxinareite alí de vez en cando. Porque só morre de verdade o que non deixa razón para ser lembrado. E ti, deixas un bo rastro. O último día que te vin, foi no carrefour. Xa faltaba pouquiño para que chegase o bebé... moi pouquiño, Marta.
Non te vou despedir con un "descansa en paz, Marta". Porque eu non creo que despois da morte o único que nos espere sexa descansar en paz. ¡Que aburrido! Ti tes que facer que a túa enerxía envolva os teus fillos, os teus pais, o teu home... e iso vaite manter moi ocupada. Querémoste, Marta. Ata sempre.
Collín o móbil para que unha mestra do cole onde traballo me comunicase que faleceu a nai de Adrián, un neno que leva asistindo á xornada matutina desde os 3 anos, e agora conta 5. A mamá de Adri, Marta, agardaba dar a luz do seu segundo bebé nas datas do Nadal. O embarazo transcorreu sen problemas maiores e xa se atopaba en Ourense co fillo, pois alí reside a súa familia e a do seu home. Onte foi o día que elixiu o bebé para chegar. Onte foi o día no que Marta perdeu a súa vida.
Non podo deixar de lembrar a súa cara, que observei cada mañá durante os dous últimos anos. Ela era correcta, responsable, agradable, e unha mamá marabillosa. Sempre preocupada porque a actitude de Adrián non causara problemas. Sempre disposta a colaborar en calquera cousa que se lle propuxese. Sempre mostrando un sorriso aberto, cando eu lle comentaba a debilidade que tiña por Adrián, pois era calcadiño a un sobriño meu de meniño. Tan loiros, tan guapos...
Non podo deixar de retroceder uns meses atrás e lembrar a paixón que este neno tiña pola súa nai. E como se lle iluminaba a cara cada vez que non tiña que ir ao comedor porque viña a mamá antes de tempo. Non é xusto que unha mala circunstancia che arrebate a un ser que necesitas tanto, cando só contas os mesmos anos ca os dedos
dunha man.
Para tí, Gonzalo, desexo que poidas atopar o valor preciso para levar os teus fillos cara adiante. Para saber explicarlle a Adri que con isto tamén se pode continuar. Recordo o día que che dixen que este bebé ía ser un gran regalo de Papá Noel. Entón non sabiamos que viña acompañado de este maldito castigo... Poderás facelo, seguro.
Adri, aínda que esta viaxe de mamá provócalle unha grande mágoa a moita xente, aínda que penses que esta dor non vai rematar máis, recorda que o sorriso dela, e o seu amor non se foron. Que só tes que pechar os ollos e abrir o corazón. Respirar fondo... e aí está ela. Con eses ollos tan bonitos.
A ti, Marta, despidote con toda a simpatía e a naturalidade que che ofrecín durante todo este tempo. Espero que estas palabras transmitan a amabilidade que nos intercambiamos. Cando se abra a porta da aula, imaxinareite alí de vez en cando. Porque só morre de verdade o que non deixa razón para ser lembrado. E ti, deixas un bo rastro. O último día que te vin, foi no carrefour. Xa faltaba pouquiño para que chegase o bebé... moi pouquiño, Marta.
Non te vou despedir con un "descansa en paz, Marta". Porque eu non creo que despois da morte o único que nos espere sexa descansar en paz. ¡Que aburrido! Ti tes que facer que a túa enerxía envolva os teus fillos, os teus pais, o teu home... e iso vaite manter moi ocupada. Querémoste, Marta. Ata sempre.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
