A viaxe o país das augas perdidas

Un sábado calquera de finais de novembro, un grupiño de persoas, cuxo lazo de unión era un colexio, iniciaron unha trepidante aventura o "País das augas perdidas".
A verdade, é que comunmente, ese lugar é coñecido polo nome de "As Gándaras de Budiño".
O grupo estaba liderado por un experto biólogo especializado na arte de teatralizar as ensinanzas que impartía.
Amparado nunha boa cantidade de pegatinas, que representaban para os individuos de menor idade un tesouro a conseguir,cuxo prezo era a resposta máis extravagante ou máis certeira, Víctor, nome ao que respondía o capitán da expedición, conseguiu informar debidamente dos problemas daquel lugar encantado.
¿Como non ía estar encantado un territorio onde existían paraísos de montañas de area arcillosa que facían ás veces de un tobogán xigante, que á súa vez estaban sementadas de buratiños que non eran outra cosa que niños das anduriñas viaxeiras?, ¿quen se resistiría á presenza daquel bosque de ribeira frondoso e diverso?,¿como non imaxinar a presenza dos sapoconchos que nos adiviñabamos debaixo daquelas augas?, ¿e a comida observando aquela paisaxe, e rematada naquel bar de cumio, regada por un café acompañado de leite cortada?...
Todo este edén, foi descuberto, ou redescuberto por persoaxes de diversa índole: Un explorador en toda regla, un guía peculiar, unha teatreira un pouco tola, un pitagorín, unha nena aplicada, dous mestres privilexiados... ou un neno do máis ocurrente, sumamente ocurrente, o noso querido Iván.
Claro que, se algo botamos de menos, foi a auga que nun tempo invadía aqueles humedais e hoxe en día é tan só un espexismo...
Co regusto amargo de non atopar o xeito de inundar aquelas terras, ou de devolverlles a vida a aquelas cigoñas mortas por uns cazadores malévolos, voltamos á nosa cidade, onde aínda podemos observar algúns paxariños no noso maravilloso cole, ver estrelas cando aínda está escuro pola mañá, cheirar a herba mollada cando chove... e escoitar as risas dos nenos cando xogan.
Hai unha mostra da unidade que existiu nesa viaxe. Está encerrado nun libro que pertence a... adiviña, adiviñanza.

Seguro que escintila nun ceo cheo de...

Sen dúbida, a nova estrela que, por ser estrela antiga escintilará con máis fulgor, será D. Francisco Fernández del Riego. Porque o ceo brillante dos galegos ilustres, ten agora un novo membro. Con 97 anos, o home que impulsou a Editorial Galaxia, que foi presidente da Real Academia Galega, que investigou para enriquecer a nosa lingua, que viviu en galego e para o galego, decidiu embarcar cara a quén sabe onde. Mais o que si é seguro, é o idioma no que se desenvolverá a súa nova aventura. Porque se se fala, será en galego, se se escribe, será en galego, e se fai falla proporcionar o nome dun país, será Galicia.
As linguas son o berce dos que nacen ao seu carón. O alimento dos que aprenden a falar na súa ladeira, o agarimo dos que se mergullan nas súas augas, a ledicia dos que xogan as súas adiviñas... O leito dos que morren nas súas mans. Así transcurriu a vida de D. Paco respecto ao galego. Naceu nel e morreu con el.
Así que, para despedilo, nada mellor que utilizar as súas propias ferramentas: Adeus, investigador infatigable que ennobreceches a idiosincrasia do pobo galego.
Ata sempre príncipe das verbas azuis e brancas...

Odette, unha comedia sobre a felicidade

Se alguén tivo o pracer, porque é un pracer, de ollar esta película, seguro que non se esquece dela endexamáis. Porque este relato visual en formato de comedia, non é máis ca unha simboloxía da vida real.
Odette é unha muller madura, que traballa nuns grandes almacens. Caracterízana as súas contínuas torpezas, e a súa actitude ante a vida, sempre tratando de atopar a felicidade, ou polo menos de manterse nese estadio máis achegado a ela. Por outra banda, aparece o escritor, un persoaxe que podería ter moitas razóns para ser feliz, e mostra unha actitude totalmente oposta a este concepto.
Eu penso que, se ves este film, debes ter a actitude de Odette: bondade, optimismo, e ganas de vivir sen danar a ninguén. Porque se te mantés neste plano, conseguirás achegarte ao verdadeiro mensaxe da película, que eu descifrei deste modo: "valeira o mellor de ti mesmo sobre os demáis, e desfaite do que te atemoriza, te ameaza, ou te engaiola nun pozo escuro".
E, se a túa maneira de subsistir non é nada parecida a de Odette, seguro que, mentras vexas o filme, farás un viaxiño por un mundo diferente, que te deixará cargado de boas vibracións.

La fuerza de vivir

Hoy me hablaron de esta película. La persona que lo hizo, pienso que pretendía animar mi momento, mostrándome que, en la vida, lo importante es capear las situaciones desagradables de la mejor forma posible para uno mismo, y, de la mejor para los demás.
Por lo visto, este film, trata de un hombre recién divorciado que descubre que padece una enfermedad terminal. Decide irse a una universidad a estudiar un curso de psicología. Deja su trabajo, su casa, y comienza una nueva aventura. Allí conoce a una joven estudiante con la que surge una relación. Los dos deciden vivir su vida al máximo...
Pero, con la recomendación de la película venía otra... Y, era que yo no la viese, pues no estoy en el instante más apto para hacerlo. Y, casi nunca lo estoy para ver ese tipo de películas,pues ya he dejado claro otras veces que soy asquerosamente sensible.
No obstante, aunque se han negado a narrarme el final por si yo me atreviese a verla en alguna ocasión(dudo que mi vida esté tan bien coordinada para poder hacerlo en un futuro cercano), presiento que hay una muerte y un carpe diem anterior para que ese momento hasta parezca menos trágico.
Siento desanimar a alguien, pero no me tranquiliza este asunto. Porque para tener fuerza de vivir, hace falta la fuerza de uno. Yo lo intento, pero bien es cierto que la mía está bajo mínimos. Siempre he tenido dudas sobre la posibilidad de vivir un carpe diem contínuo, pero pienso que debo ampliar mis horizontes al respecto. Porque no sé dónde está la frontera de mi vida.
Martin Luther King, decía que: "Si supiera que el mundo se desintegra mañana, todavía plantaría mi manzano". Y, también:"Lo que cuenta no es la manera de vivir...Pero, ¿cómo vivir? Ahí surge la incógnita.

O destino

Eu son das que non quere crer no destino. A verdade é que penso que éste elaborámolo nós. Construímolo coas nosas accións de cada día, coas nosas actitudes, e outras cousas.
Joaquín Sabina, ten unha canción chamada:"Cuando me hablan del destino". Hay unha parte que dí: "Las coristas y las farras se esfumaron con la guita", ou "Ni el camión de la basura tuvo un jergón para mí". Neste caso, o protagonista da canción, foi vítima dunha vida absurda. Aínda así, coñecedor do seu destino gañado a pulso, remata dicindo: "bajo los puentes del Sena, de los que pierden el norte, se duerme sin pasaporte y está mal visto llorar".
Claro, que tal vez podamos equiparar o destino co futuro. No meu caso, creo que o fago. E o futuro máis próximo é mañán. Por iso, penso que debo vivir cara a ese día. Aínda que, tal vez, o fago como dí Juanes na súa canción "Destino": "Todo el mundo tiene una estrella que muestra el camino, pero no los peligros, todo el mundo va con ojos ciegos, dejando la vida pasar". Sexa como sexa, o destino é para os que non cremos nel, coma a caixiña de sorpresas que, un día atopas, abres, e... disfrutas ou non. Para os que viven pendentes do seu desenrolo, ás veces é unha utopía e outras...
o tempo que pasou sen máis.

Así soy

Este es el título de una canción de Ana Belén. Entre otras cosas dice:"A veces entrego todo y me sabe a poco, no quiero que el corazón se me quede corto. Ya sé que si lo pretendo no tengo aristas,pero si cambio no soy yo misma".
Viene a cuento porque hoy he tenido una conversación con una amiga, y, ambas nos dimos cuenta de que en la sociedad actual no puedes manifestarte como persona sensible porque parece que queda mal. No puedes exteriorizar tus sentimientos porque te pueden machacar. No puedes entristecerte porque te calificarán de ñoña.
Así que si naciste con esa estrella, prepárate para pasarte la vida continuamente estrellada.
Pero Ana Belén, muy pródiga ella en mensajes a través de sus canciones, dice en otra de ellas: "Sólo le pido a Dios, que el dolor no me sea indiferente, que la resaca muerte no me encuentre vacía y sola sin haber hecho lo suficiente".
Claro, que si nos pasamos la vida pretendiendo ser quién no somos, nos acontecerá que se nos pasará el momento y no se podrá recuperar la verdadera esencia de nuestro ser. Deberíamos seguir la letra de estra otra canción de la artista que se titula "caminando": "Ven, vamos ahora que no hay tiempo que perder.Si puedes hazlo ahora, ni mañana ni después"...

As segundas oportunidades.

Hoxe tiven constancia de como te sintes cando che negan unha segunda oportunidade na vida. A verdade, é que as segundas oportunidades so teñen senso cando son reais, cando se basan en proxectos concretos. E, neste caso existía base dabondo para poder facer a proba. Pero, han de ser dous ou máis os que o decidan, así que, a outra parte non quixo achegarse a acordo algún. Iso é o que me doe. Porque sei que habería as mesmas posibilidades de éxito que de fracaso.
Eu xa participei en moitas guerras, sempre ficticias, iso sí. E, sei que o que fai que as gañes non é outra cousa que pactar acordos.
Neste asunto, a outra parte negouse en redondo a aceptar trato algún. Así que, non segue a guerra, pero o tema polo cal comezou o conflicto quedou sen resolver. Iso é o que máis doe. Iso é o que non me permitirá vivir en paz.