Hoy hemos tenido un tenso encuentro el facebook y yo. La verdad es que nos encontramos tan poco, que nuestra relación no es fructuosa, positiva, romántica o qué sé yo.
Es bien cierto, que el facebook llegó a mí por pura casualidad. Cosas de una de mis hijas y una de sus amigas, que se empeñaron mucho un día y consiguieron que cediera a sus deseos informáticos. Pero está ahí. Sin más.
Aunque muy de vez en cuando, me paso por allí y cambio la frase de mi estado, me he sumado a dos grupos, he puesto una foto de perfil, y otras cosas...
Pues hoy, me he decidido a crear mi propio grupo. Así, que me he puesto a barajar posibilidades, y... me han salido cosas como: Yo también escribo frases en mi nevera;, yo también coloco cartelitos debajo del reloj de la cocina para recordar que he de tomar mis pastillas; yo sigo y seguiré siendo una romántica empedernida; yo también hago música con cualquier artilugio que tenga a mi alrededor mientras la escucho... Yo también me llamo María y algo más... O, yo soy de las que hablo hasta debajo del agua.
En fin, que mi gozo en un pozo, porque hoy que tenía yo pensado pasármelo bien a cuenta de ese facebook que tengo yo ahí, más muerto que vivo, pues no hay tu tía y no me lo deja hacer. O yo no tengo ni idea de por qué la maldita pizarrita virtual no me permite elaborar esa tarea.
De todas formas, no importa, porque ya tengo yo bastante facilidad de palabra para formar grupos de opinión, sin tanto rollo.
Además, me faltaba crear un grupito. Y es que yo no soy de las que va poniendo en el facebook como intereses: Hombres o Mujeres. Porque yo no estoy de exposición en la tómbola de internet.
Si me lees, gracias. Si perteneces a uno de estos grupos, estupendo o lo siento.
domingo, 31 de octubre de 2010
sábado, 30 de octubre de 2010
Marcelino Camacho... sencillamente especial.
Para definir a Marcelino Camacho, nada mejor que remitirse a su última frase, "si te caes, te levantas inmediatamente, y sigues caminando". Eso demuestra el espíritu luchador de este hombre. Sindicalista de pro. Izquierdista de nombre y apellido. Revolucionario de la solidaridad hacia los trabajadores.
Ha sido el mejor líder, porque ha conseguido anteponer los derechos de los que defendía sobre los suyos. El mejor negociador, pues intentaba que los resultados beneficiasen a los demás antes que a él. La mejor persona, que, habiendo alcanzado notoriedad, continuó viviendo con la sencillez de un trabajador.
Para despedirle, mencionar otra frase que él pronunció al final de una acto: "Ni nos domaron, ni nos doblaron, ni nos van a domesticar".
Tú lo has conseguido, Marcelino. Has nacido solidario, y te has ido con el respaldo de la gran masa que fue víctima de tu solidaridad.
Ha sido el mejor líder, porque ha conseguido anteponer los derechos de los que defendía sobre los suyos. El mejor negociador, pues intentaba que los resultados beneficiasen a los demás antes que a él. La mejor persona, que, habiendo alcanzado notoriedad, continuó viviendo con la sencillez de un trabajador.
Para despedirle, mencionar otra frase que él pronunció al final de una acto: "Ni nos domaron, ni nos doblaron, ni nos van a domesticar".
Tú lo has conseguido, Marcelino. Has nacido solidario, y te has ido con el respaldo de la gran masa que fue víctima de tu solidaridad.
jueves, 28 de octubre de 2010
A morte é un bo negocio.
Xa o temos aquí. Coma todos os anos, novembro comeza precedido polo odiado(para algúns) cambio de hora, e co cheiro dos milleiros de flores que adornan os cemiterios de toda Galicia e do resto de España.
Respecto o primeiro, teño as miñas dúbidas sobre as ventaxas tan manidas polos políticos. A que me parece máis lóxica, é a postura daqueles que defenden a alineación do noso horario co portugués.
Pero o asunto que pretendo tratar hoxe, é o dos mortos. Porque aínda que eu respeto totalmente a postura daqueles que fan acto de presencia nun cemiterio cada primeiro de novembro para depositar, case sempre, uns ramos preciosos, tamén é verdade que me parece a demostración da hipocresía humana elevada o seu máximo grao na maioría dos casos.
Eu teño mortos no cemiterio. Mais, é verdade que non os visito. Non fago acto de presencia alí, pero sí que me lembro deles moi a miúdo, e procuro que sexa sempre para ben.
Non estou de acordo coas ostentacións. Aínda que sexan en forma de marabillosos ramos, que non deixan de supoñer diñeiro que se pudre sobre cemento ou pedra.
As veces esas flores proceden de familiares que, en vida, non mantiñan boa relación cos finados. Outras veces de xente que ten problemas económicos. Outras, de familiares que nin coñecían o desaparecido. E, case sempre, é unha maneira de facer relacións sociais con outros suxeitos cos que fai tempo non tiñan contacto.
Cabe destacar tamén os que fan rutas por varios camposantos. Os que se pasan unha tarde enteira ou mañá para observar e comparar a calidade de cada ramo. E, como non, os que miran e escudriñan cada foto inserta nas lápidas para comprobar os parecidos con outros familiares vivos da víctima.
Respecto, mais non o comparto. Non sei cal será o futuro do meu corpo cando o meu espíritu o abandoe. Pero, seguro que se acadan os meus consellos, queimarán os restos tras asegurarse de que estou ben morta. E, despois, ese pó, volverá a natureza. O contacto coa terra. Sen luxos, sen ataúdes, sen flores,excepto as que crezan polo lugar. Só espero que a estela do recordo non sexa de odio, nin de hipocresía. Senón de amor.
Respecto o primeiro, teño as miñas dúbidas sobre as ventaxas tan manidas polos políticos. A que me parece máis lóxica, é a postura daqueles que defenden a alineación do noso horario co portugués.
Pero o asunto que pretendo tratar hoxe, é o dos mortos. Porque aínda que eu respeto totalmente a postura daqueles que fan acto de presencia nun cemiterio cada primeiro de novembro para depositar, case sempre, uns ramos preciosos, tamén é verdade que me parece a demostración da hipocresía humana elevada o seu máximo grao na maioría dos casos.
Eu teño mortos no cemiterio. Mais, é verdade que non os visito. Non fago acto de presencia alí, pero sí que me lembro deles moi a miúdo, e procuro que sexa sempre para ben.
Non estou de acordo coas ostentacións. Aínda que sexan en forma de marabillosos ramos, que non deixan de supoñer diñeiro que se pudre sobre cemento ou pedra.
As veces esas flores proceden de familiares que, en vida, non mantiñan boa relación cos finados. Outras veces de xente que ten problemas económicos. Outras, de familiares que nin coñecían o desaparecido. E, case sempre, é unha maneira de facer relacións sociais con outros suxeitos cos que fai tempo non tiñan contacto.
Cabe destacar tamén os que fan rutas por varios camposantos. Os que se pasan unha tarde enteira ou mañá para observar e comparar a calidade de cada ramo. E, como non, os que miran e escudriñan cada foto inserta nas lápidas para comprobar os parecidos con outros familiares vivos da víctima.
Respecto, mais non o comparto. Non sei cal será o futuro do meu corpo cando o meu espíritu o abandoe. Pero, seguro que se acadan os meus consellos, queimarán os restos tras asegurarse de que estou ben morta. E, despois, ese pó, volverá a natureza. O contacto coa terra. Sen luxos, sen ataúdes, sen flores,excepto as que crezan polo lugar. Só espero que a estela do recordo non sexa de odio, nin de hipocresía. Senón de amor.
lunes, 25 de octubre de 2010
Terrorismo
La Real Academia Española, define "terrorismo" como "dominación por el terror"; o, "medio de lucha violenta practicada por una organización o grupo político frente al poder del estado y para la consecución de sus fines".
Tal vez, en breve, deban añadir otro concepto, similar al segundo, pero con matices. Algo así como "medio de lucha violenta practicada por determinadas personas(especialmente hombres) para aniquilar a aquellos seres(normalmente mujeres) que se resisten a la consecución de sus fines".
En lo que llevamos de año, van 58 víctimas. Todas mujeres. Todas pretendían acabar con una relación que no les proporcionaba amor, sino odio. Que no les daba protección, sino inseguridad. Que no las hacía crecer, sino que las minimizaba.
La estadística nos proporciona un porcentaje próximo a 5 muertas por mes.
Está claro que en España existe un terrorismo encubierto por la palabra "machismo". Un terrorismo cuya víctima es una mujer que ha dejado de ser sumisa para ser mujer.
Tal vez, en breve, deban añadir otro concepto, similar al segundo, pero con matices. Algo así como "medio de lucha violenta practicada por determinadas personas(especialmente hombres) para aniquilar a aquellos seres(normalmente mujeres) que se resisten a la consecución de sus fines".
En lo que llevamos de año, van 58 víctimas. Todas mujeres. Todas pretendían acabar con una relación que no les proporcionaba amor, sino odio. Que no les daba protección, sino inseguridad. Que no las hacía crecer, sino que las minimizaba.
La estadística nos proporciona un porcentaje próximo a 5 muertas por mes.
Está claro que en España existe un terrorismo encubierto por la palabra "machismo". Un terrorismo cuya víctima es una mujer que ha dejado de ser sumisa para ser mujer.
viernes, 22 de octubre de 2010
Hoy va de cuentos.
Érase una vez un sentimiento que salió de un cerebro...o, no, de un corazón. Vagó y vagó por el mundo, pero no encontró refugio en lugar alguno. Otros de su especie con nombre propio, como el odio, el egoísmo, el orgullo, el desprecio, etc., lo atosigaban y lo maltrataban. Hasta que un día halló un lugar donde cobijarse. El continente no era lujoso, ni extremadamente bello, ni siquiera rebosaba simpatía. Pero allí estaba su estación.
El cerebro encargado de dirigir aquel cuerpo, no estaba dispuesto a admitir aquella intromisión en su espacio privado. Pero, el corazón se negó a expulsarlo. Y, allí permaneció, con el interior del cráneo siempre vigilante. Con el miedo de que ese no constituyese su destino final. No obstante, el tiempo se alió con el AMOR, y aquel ser apático y abatido por anteriores desencuentros, desarrolló alas de gigante. Alas que le dieron paz, sosiego, tranquilidad... Y el placer de vivir en libertad. La libertad que trajo consigo el AMOR.
El cerebro encargado de dirigir aquel cuerpo, no estaba dispuesto a admitir aquella intromisión en su espacio privado. Pero, el corazón se negó a expulsarlo. Y, allí permaneció, con el interior del cráneo siempre vigilante. Con el miedo de que ese no constituyese su destino final. No obstante, el tiempo se alió con el AMOR, y aquel ser apático y abatido por anteriores desencuentros, desarrolló alas de gigante. Alas que le dieron paz, sosiego, tranquilidad... Y el placer de vivir en libertad. La libertad que trajo consigo el AMOR.
lunes, 18 de octubre de 2010
Religiones
Hay un proverbio chino que dice: "Cada cual interpreta a su manera la música de los cielos".
Esa es la realidad de las religiones. Todas. Cada una de las muchísimas que existen en el mundo, no son, sino, fruto de las deliberaciones de unos pocos para arrastrar, a cuantos más, mejor.
Por las religiones se mata, y, por las religiones se muere. Los que matan, lo hacen orgullosos de su misión, los que mueren satisfechos de su victimismo.
También las religiones aumentan la distancia entre clases sociales. Remitámonos a las bulas famosas, por la que los pudientes se permitían comer carne, mientras los pobres ayunaban. La paradoja que permitía seguir comiendo a cuerpo de rey al que ya lo hacía a diario, y, pasar un poco más de hambre al que le faltaba alimento cada día.
Van Gogh, decía que "cuando sentía una terrible necesidad de religión, salía de noche para pintar las estrellas". Observando su maravilloso cuadro "La noche estrellada", él sí que sabía dónde se esconde el verdadero sentido religioso de la vida.
Seguro que la mejor religión es la más tolerante. Así que, yo he decidido que no existe ninguna con ese adjetivo. Porque todas excluyen personas por sus ideas, por sus vestidos, por sus banderas...
Sería mejor que se dedicasen a dar ańimos a los buenos y no a aterrorizar a los "malos". A buscar alimento físico para todos y no a mantener entre paredes de oro a unos pocos. A unir, en vez de desunir. A crear, en vez de destruír..
Sigo pensando que yo soy Deísta.
Esa es la realidad de las religiones. Todas. Cada una de las muchísimas que existen en el mundo, no son, sino, fruto de las deliberaciones de unos pocos para arrastrar, a cuantos más, mejor.
Por las religiones se mata, y, por las religiones se muere. Los que matan, lo hacen orgullosos de su misión, los que mueren satisfechos de su victimismo.
También las religiones aumentan la distancia entre clases sociales. Remitámonos a las bulas famosas, por la que los pudientes se permitían comer carne, mientras los pobres ayunaban. La paradoja que permitía seguir comiendo a cuerpo de rey al que ya lo hacía a diario, y, pasar un poco más de hambre al que le faltaba alimento cada día.
Van Gogh, decía que "cuando sentía una terrible necesidad de religión, salía de noche para pintar las estrellas". Observando su maravilloso cuadro "La noche estrellada", él sí que sabía dónde se esconde el verdadero sentido religioso de la vida.
Seguro que la mejor religión es la más tolerante. Así que, yo he decidido que no existe ninguna con ese adjetivo. Porque todas excluyen personas por sus ideas, por sus vestidos, por sus banderas...
Sería mejor que se dedicasen a dar ańimos a los buenos y no a aterrorizar a los "malos". A buscar alimento físico para todos y no a mantener entre paredes de oro a unos pocos. A unir, en vez de desunir. A crear, en vez de destruír..
Sigo pensando que yo soy Deísta.
sábado, 16 de octubre de 2010
Casting
Onte estiven no teatro. Para algúns será un entremento, pero para mín, como di a canción, é a vida mesma.
O espectáculo que tiven o pracer de disfrutar, trataba sobre as probas que temos que pasar os humanos. E, aínda que o reflexaba en dous actores de segunda que se partían o lombo acudindo a castings, o trasfondo mostrábanos a metáfora da vida.
O feito de existir, é pasar probas e máis probas. Para a nosa concepción, ten que haber unha persoa que decida escoller a outra. Para querer ou amar, debes buscar a persoa na que volcar ese sentimento. Para cuidar a saúde, eliximos os profesionais máis oportunos. Neses casos escollemos nós.
Pero, as veces, na maioría, a vida elíxete. Só por estar neste mundo, por existir, vas ter que pasar un e outro casting. Se consigues superalas, vaste sentir na plenitude extrema. No caso de non conseguilo, podemos caer no máis fondo dos buratos negros.
Prepararnos cara os castings que nos acomete a vida, conleva fortalecer o noso espíritu. As tres partes que compoñen un ser que son: o neno, o pai/nai, e o adulto,deben estar perfectamente coexionados para que consigamos salvar obstáculos. Non se pode actuar coma un neno de seguido, pero hai que conservar esas ilusións e xogar coa vida. Tampouco podemos pasar a vida protexendo os que queremos e esquecernos así de nós mesmos, mais, querer implica dar, compartir e, tamén, recibir. O adulto, é o que ten que ubicar a situación no punto correcto. Actuar cos outros dous e decidir. Despois, esperar o resultado. Seguro que con actitude perseverante, esperanzada, solidaria, e loitadora... Consíguese todo. Bueno, todo, todo.... Case todo.
O espectáculo que tiven o pracer de disfrutar, trataba sobre as probas que temos que pasar os humanos. E, aínda que o reflexaba en dous actores de segunda que se partían o lombo acudindo a castings, o trasfondo mostrábanos a metáfora da vida.
O feito de existir, é pasar probas e máis probas. Para a nosa concepción, ten que haber unha persoa que decida escoller a outra. Para querer ou amar, debes buscar a persoa na que volcar ese sentimento. Para cuidar a saúde, eliximos os profesionais máis oportunos. Neses casos escollemos nós.
Pero, as veces, na maioría, a vida elíxete. Só por estar neste mundo, por existir, vas ter que pasar un e outro casting. Se consigues superalas, vaste sentir na plenitude extrema. No caso de non conseguilo, podemos caer no máis fondo dos buratos negros.
Prepararnos cara os castings que nos acomete a vida, conleva fortalecer o noso espíritu. As tres partes que compoñen un ser que son: o neno, o pai/nai, e o adulto,deben estar perfectamente coexionados para que consigamos salvar obstáculos. Non se pode actuar coma un neno de seguido, pero hai que conservar esas ilusións e xogar coa vida. Tampouco podemos pasar a vida protexendo os que queremos e esquecernos así de nós mesmos, mais, querer implica dar, compartir e, tamén, recibir. O adulto, é o que ten que ubicar a situación no punto correcto. Actuar cos outros dous e decidir. Despois, esperar o resultado. Seguro que con actitude perseverante, esperanzada, solidaria, e loitadora... Consíguese todo. Bueno, todo, todo.... Case todo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
