jueves, 18 de febrero de 2010

Luscofusco

Quixen pendurar unha chave nunha cadea de ouro, ou de prata, ou de palabras...
Palabras que desprenden recendo a mar, a verde, a xente que non sabe se sube ou baixa, pero que ten a sabedoría que espallaron as meigas pola súa terra. Por iso, comecei cun trasno que se manifestou a través dun espeso neboeiro no luscofusco. Cando desapareceu o manto neboento, escintilou un vagalume que tiña moita amizade cunha bolboreta. Aquel lucecú relucía coma unha buxía na escuridade da noite. A lúa capitaneaba o ceo co seu traxe invisible feito por un alfaiate de Rianxo. Mais aló, na fiestra da fraga, os carballos e os castiñeiros queixábanse cheos de fiumes porque non podían ofrecer aos camiñantes o alimento que lles proporcionaban as cerdeiras, as figueiras, as laranxeiras... Pero chegou o amencer e con el o primeiro lóstrego do sol que comenzaba a espertar daquel soño fermoso. Case podo pendurar a chave, acaso remate de seguido se engado bicos, conxuros, saraibas, saudades, morriñas, anduriñas, meniños, raíñas, píntegas, xoias, xuramentos... xuramentos de non esquecer a chave en ningún lugar.

miércoles, 17 de febrero de 2010

Chegou o momento

Creo que xa cbegou o momento de bloguear en galego. Hoxe vai ser o día no que comece a facelo. A verdade, é que non o fixen antes porque o meu idioma de escritura é o español. Aínda que son galego falante, sufrín a represión na escola mediante a cal se nos prohibía falar galego baixo ameaza de ser considerados uns pobres ignorantes. Nom importaba se tiñas un expediente xenial, ou se podías coas duas linguas sen problemas, pero non podías falalo. A min, sempre me gustou escribir, e varias veces participei en concursos literarios(nunhas ocasions con máis éxito ca noutras), pero sempre tiven de facelo en español. Por iso, o meu cerebro fai este traballo moito máis creativo nesta lingua ca en galego. Por iso, teño unha riqueza gramatical moi superior en español. Mais vocabulario, mais recursos... Pero falalo xa é outra cousa. Ahí non hai barreiras e tampouco teño ningunha dificultade para rotar dunha lingua a outra. En Galicia temos duas linguas A, o galego e o español. Os rapaces son perfectamente capaces de dominar as dúas sen complicacions. É perfecto un 50% na escola. Porque, no fin, na rúa case todos os rapaces falan castelán. Non creemos un problema onde non existe. Eu falo con coñecemento de causa. Teño dúas fillas que estudaron nos dous idiomas, e non teñen ningún problema para moverse en calquera deles. Ou en inglés. Sen perder calidade de ensino, sen perder identidade. As linguas están para unir e non para crear valados que custa derribar.

lunes, 1 de febrero de 2010

Estrenando

Estrenar es renovarse. Por dentro o por fuera. Pero, ¿qué importancia tiene ponerse una pieza de ropa nueva, unos zapatos o cualquier otro objeto superfluo ante la posibilidad de estrenar ilusiones, sueños, actitudes, etc.? No cabe duda de que lo segundo satisface mucho más. Es mejor sentir en cada poro de tu piel, en cada cc. de sangre la inquietud de lo que está por venir.La certeza de que, aunque no sea de todo satisfactorio, ya ha dejado huella. Yo también he tenido un estreno hoy. Un pequeño estreno teatral. Uno de tantos desde hace siete u ocho años. Ni el vestido más lujoso de Versace, podría igualar la emoción que te embarga cuando haces algo que te gusta y, además, hace felices a otros. Sin duda, es fascinante estrenar por dentro. Pero no está demás renovarse por fuera de vez en cuando.

domingo, 24 de enero de 2010

Escuchar y oír

Ha pasado un tiempo desde el último día que vertí pensamientos transformados en palabras en este blog. En ese intervalo largo o, tal vez, corto, han ocurrido un buen número de cosas. La verdad es que todos los días suceden un montón de cosas.Muchos sufren, otros se mueren, algunos mejoran su vida. Los hay que consiguen llegar a su meta... Pero cuando el hecho tiene que ver con una catástrofe natural que arrasa un lugar lleno de miseria, aunque por nuestros oídos entrasen en ocasiones repetidas las informaciones que nos recordaban la miseria de ese territorio, igual que de tantos, nos toca la fibra sensible escuchar lamentos, preguntas, comentarios sobre el derrumbe de los mejores edificios de la ciudad en cuestión... ¡Qué bien que los escuchamos y nos movilizamos en seguida! ¡Qué emoción produce ver a toda clase de gente, mejor de personas, preocupadas por colaborar! Tendremos que seguir convirtiendo lo oído en escuchado en el caso de esos países perdidos de África, o de Asia, o de América Latina, o de esa persona que se debilita a causa del hambre, el frío o la enfermedad.Con una pequeña acción, o un pequeño donativo por la vía adecuada al mes, o al trimeste, o al año... Dejaremos de oír tantos rumores de lamentos, y empezaremos a escuchar más risas y alabanzas a la vida.

miércoles, 6 de enero de 2010

Regalos


Ya vienen los Reyes. Diles lo que quieres y te traerán lo que les dé la gana. Pero yo no me voy a quejar. Porque los regalos materiales que he recibido(todos ellos por parte de mis hijas), están muy bien. Aunque, el que de verdad me ha hecho llorar, es un montaje donde aparecen ellas y yo. Siempre les comento lo importantes que son para mí los años ochenta y ese era el trasfondo del vídeo. Hay otras peticiones que he hecho, pero no podré averiguar si se cumplirán hasta que pase un tiempecito. Lo de la salud, la pido todos los días, y, tengo la buena costumbre de agradecer a la vida o a quien toque, cada mañana, el poder hacerlo con dignidad física. Pero no te preocupes si estos reyes no te han dejado satisfecho/a. Yo estoy segura que pasan por casa varias veces al año.

sábado, 2 de enero de 2010

Feliz ...


Si lees lo que escribo, te deseo un Feliz Año si es que has disfrutado ese día y esa noche a tope. Si en vez de disfrutarlo lo sufriste, mi más sincera felicitación por haber salido airoso/a. Si tus Navidades no son o no han sido nada especial: ¡ánimo que ya queda poco! Pero si eres de los que haces de cada uno de estos días una fiesta particular:¡aprovecha, que esto se acaba! Dicen que al día siguiente del sorteo de la lotería de navidad, cuando la suerte no fue tu cómplice, hay que celebrar el día de la salud. Pues para aquellos que tuvimos unas fiestas mejorables, el día 7, siempre será el día de las rebajas. Además, nunca nos podrán quitar los sueños.

viernes, 25 de diciembre de 2009

¿Qué es Navidad?

¿Qué es Navidad?, dices mientras clavas en mi pupila tu pupila de cualquier color. Y yo te contesto: Navidad eres tú. Tú forjas tu propia Navidad, tus vacaciones, tus relaciones... Pero, también en ocasiones eres víctima de ella. Yo creo que estoy al final de la etapa de ser un poco pieza de puzzle de esas fechas concretas, para ser el propio rompecabezas. Todavía no decido del todo quíén ha de formar parte de él, pero estoy a un paso de conseguirlo. Una piececita nada más. En fin, felices autonomías personales, o cuanto menos, espirituales. Para todas las ocasiones: Navideñas y demás. No hay Fiestas especiales, hay personas que tratan de ser felices todos los días y moldear su propia vida.