Penso que é algo que moita xente compartirá conmigo. Seguro que ir gardando nalgún lugar(que non sempre ten que ser unha caixa) pequenas cousas, ás veces insignificantes para outros, é unha acción que se repite no mundo no que vivimos todos os días.
Eu decidino un día. Sen máis. A verdade é que desde pequena fun gardando obxectos que para min eran especiais por distintos motivos. Un día calquera, acordei metelos nunha caixa. E seguir introducindo cousas nese receptáculo vello, de madeira, co berniz desgastado polo paso do tempo.
Na miña primeira caixa, porque xa está tan repletiña que tiven que facerme cunha segunda para continuar o meu proxecto, pódense atopar anacos da miña vida, tales coma o meu primeiro reloxo. Un modelo de corda, dourado, cuxa correa xa non é orixinal, pois aquela xa estaba destragada. No mesmo lugar tamén se atopa a grampadora que viña nun lote de artigos de estudiante. Foi o primeiro premio que gañei cando contaba uns dez ou once anos aproximadamente nun concurso de redacción que convocou Caixavigo nas súas instalacións centrais. Da mesma maneira, conservo o compás e o tiraliñas que estreei cando comecei co debuxo lineal. Outros obxectos incluídos nesta caixa son: un silbato que pertencía a miña avoa; unha chave desas antigas, moi antiga, toda enferruxada; un bolígrafo de madeira con forma de figa que trouxo meu pai do Brasil; un xemelgo deses de poñer no puño da camisa que tamén lle pertencía;unha axenda que eu lle regalei a el cando contaba cuns vinte anos, e que voltou ás miñas mans cando el faleceu; entradas de teatro, de cine, de espectáculos; un naipe que alguén me obsequiou un día; un candado; un bonequiño de goma que me regalou unha das miñas pequenas madrugadoras; unha folla dun libro; facturas de hoteis e restaurantes de varios lugares de España e Galicia; envoltorios de regalos que foron especiais para min; unha tarxeta de crédito das primeiras que se sacaron o mercado; unha campaíña que comprei cando contaba trece anos e visitei por primeira vez S. Andrés de Teixido; moedas de Inglaterra; e varias cousas máis...
Pero tamén contén algo moi especial para min, sobre todo porque é unha carta que eu escribín o 30 de Maio do ano pasado. Esta carta está introducida nun sobre, perfectamente cerrado e por fóra reza a recomendación de que debe ser aberto o vindeiro 30 de Maio, e, no caso de que me acontecese algo, deben abrila as miñas fillas. Non é que conteña ningún documento que faga peligrar a seguridade nacional, non, senón que é o relato de como me sentía eu aquel día do ano pasado. Quero saber se o ano que separa a escritura do documento coa lectura do mesmo, mellorou suficientemente a miña vida. Desde logo, feitos impactantes houbo de abondo.
A miña segunda caixa, que tamén é fermosa, de metal, seguirá recibindo pequenas partes da miña vida, da miña alma...
sábado, 8 de enero de 2011
jueves, 6 de enero de 2011
18 comidas
Fai un mes que non voltaba o Cine Norte. Exactamente un mes. Curiosamente, ese día fun a ver unha película marabillosa da que xa falei aquí. Ese día decidín a miña visita as salas tras unha comida especial. Hoxe, o mesmo día do mes, fun ver un film de comidas. Coincidencias da vida. Porque iso percibino durante o transcurso da cinta. E, entón pensei que a vida é así. Un cúmulo de encontros e desencontros.
Esta película, tamén mantén en común coa daquel día que a súa acción transcurre en Santiago, se ben a anterior, só se refería a cidade como a meta. No comezo, unha voz en off cóntanos como durante unha comida se xestan acontecementos agradables... ou desagradables. Pódese rematar cheo de ledicia, ou con moita tristura. Estou segura.
Comeza cos almorzos de varias persoas. Nuns hai risas, noutros silencios. Noutros decepcións. Así pasa co resto das comidas do día. Maravilloso Tosar, e o resto do elenco de actores e actrices galegos. Hai unha escea que me sorprende. É a da parella que remata a súa relación durante a cea polo medo do home. Négase a vivir coa súa noiva porque dí que él atópase moi ben. Que ten a mellor muller na súa vida, pero non quere compartir máis tempo con ela, porque pensa que, tal vez, nun período de 10 anos pódese acabar sentindo moi mal se esta o deixa. E ten medo a ficar soíño. Paradoxas da vida, a muller vaise e o home queda chorando. Acababa de romper coa muller que quería, ocasionándolle a mesma dor a ela, para previr un futuro sufrimento que, se cadra non ía ter lugar nunca...
Cada persoaxe esconde unha historia e moitos sentimentos enfrontados. Cada persoaxe pode ser substituído por ti, por min...
Esta película, tamén mantén en común coa daquel día que a súa acción transcurre en Santiago, se ben a anterior, só se refería a cidade como a meta. No comezo, unha voz en off cóntanos como durante unha comida se xestan acontecementos agradables... ou desagradables. Pódese rematar cheo de ledicia, ou con moita tristura. Estou segura.
Comeza cos almorzos de varias persoas. Nuns hai risas, noutros silencios. Noutros decepcións. Así pasa co resto das comidas do día. Maravilloso Tosar, e o resto do elenco de actores e actrices galegos. Hai unha escea que me sorprende. É a da parella que remata a súa relación durante a cea polo medo do home. Négase a vivir coa súa noiva porque dí que él atópase moi ben. Que ten a mellor muller na súa vida, pero non quere compartir máis tempo con ela, porque pensa que, tal vez, nun período de 10 anos pódese acabar sentindo moi mal se esta o deixa. E ten medo a ficar soíño. Paradoxas da vida, a muller vaise e o home queda chorando. Acababa de romper coa muller que quería, ocasionándolle a mesma dor a ela, para previr un futuro sufrimento que, se cadra non ía ter lugar nunca...
Cada persoaxe esconde unha historia e moitos sentimentos enfrontados. Cada persoaxe pode ser substituído por ti, por min...
miércoles, 5 de enero de 2011
Carta aos Reis Magos
Estimados Reis Magos:
Vai moito tempo que non teño correspondencia con Vos. Pero entendo que xa está sendo hora de que o faga. Unha, porque penso que non me funciona a telepatía coas vosas reais mentes, e, outra, porque, como dicía miña avoa, onde hai papeis calan barbas. Neste caso non hai papeis, pero é que xa estamos na era dixital.
A primeira petición que desexo facer constar, é a que ten que ver coa saúde. A ver se nos traedes saudíña para todos. Sobre todo, para algunha xente que está vivindo baixo o xugo de certas enfermidades...
Facendo mención a parte económica, voume reiterar na venda da miña propiedade. Xa sabedes, esa casiña que me supón un gasto extra que non me convén en absoluto na miña circunstacia. Para min supón unha obriga mantela, e para outros significaría un luxo posuíla. Claro, que o importante é que non me falte o traballiño. Que os meus pequenos madrugadores sigan tendo que espertar un pouco cediño(síntoo), e os meus nenos de teatro continúen namorados desta arte. Tal vez se trouxerades unha boa solución para rematar coa crise que nos embarga... Aínda que teña cara de chino ou de calquera outra raza. Dame o mesmo. Tódolos rasgos son maravillosos.
E xa cheguei o punto que a min me parece importantísimo, a pesar de que haxa xente desencantada que pense que se pode prescindir del. O amor. Xa deixei claro varias veces que eu son unha romántica empedernida. Mais estou segura de que se hai algo quee realmente pode mover o mundo na boa dirección, é o amor. Con amor pódese soportar case todo. Ata este novo problema que xurdiu na sociedade española respecto o consumo do tabaco, será máis levadeiro se a xente se respeta, pero, sobre todo, se se quere. Porque entón haberá boa consonancia entre fumadores e non fumadores. A min desde logo, funcióname coas miñas amizades. É imprescindible amar para manter unha actitude positiva. En tódolos campos. Eu teño gran capacidade de amar. Coma ti Baltasar, ou ti Gaspar, e Melchor, e calquera que teña acceso a esta carta. Pola miña banda, teño moi boas expectativas. Só hai que tentalo moi forte.
Agora vou facer peticións a nivel xeral. Todos añoramos unha tele máis educativa e digna. Uns políticos máis humanos e menos burócratas. Unha Terra máis limpa, máis verde, máis pura... con uns habitantes menos materialistas, máis humanos, menos violentos, máis nobres, menos tristes e preocupados e máis alegres e desinhibidos.
Penso que pido moi pouco, porque deixar unha mensaxe na cacholiña de cada un dos agasallados cheo de boas vibracións, non vos costará demasiado.
E, pola miña banda, xa sei que non fun todo o boa que debería ser no ano pasado. Pero tenteino moito. A verdade é que está moi complicado, e, se aínda por riba, atopas especies humanas sen evolucionar no teu camiño... Bueno, é que non se pode ser perfecta. Iso sí, non me traiades carbón. O de verdade ensuxa un montón, e o de azucre non me gusta nadiña.
Sempre a espera de ver cumpridos algúns dos meus pedidos... Un biquiño para os tres.
¡Ah!, se me poiderades pasar a receita para estar en mellores condicions co paso do tempo...
Vai moito tempo que non teño correspondencia con Vos. Pero entendo que xa está sendo hora de que o faga. Unha, porque penso que non me funciona a telepatía coas vosas reais mentes, e, outra, porque, como dicía miña avoa, onde hai papeis calan barbas. Neste caso non hai papeis, pero é que xa estamos na era dixital.
A primeira petición que desexo facer constar, é a que ten que ver coa saúde. A ver se nos traedes saudíña para todos. Sobre todo, para algunha xente que está vivindo baixo o xugo de certas enfermidades...
Facendo mención a parte económica, voume reiterar na venda da miña propiedade. Xa sabedes, esa casiña que me supón un gasto extra que non me convén en absoluto na miña circunstacia. Para min supón unha obriga mantela, e para outros significaría un luxo posuíla. Claro, que o importante é que non me falte o traballiño. Que os meus pequenos madrugadores sigan tendo que espertar un pouco cediño(síntoo), e os meus nenos de teatro continúen namorados desta arte. Tal vez se trouxerades unha boa solución para rematar coa crise que nos embarga... Aínda que teña cara de chino ou de calquera outra raza. Dame o mesmo. Tódolos rasgos son maravillosos.
E xa cheguei o punto que a min me parece importantísimo, a pesar de que haxa xente desencantada que pense que se pode prescindir del. O amor. Xa deixei claro varias veces que eu son unha romántica empedernida. Mais estou segura de que se hai algo quee realmente pode mover o mundo na boa dirección, é o amor. Con amor pódese soportar case todo. Ata este novo problema que xurdiu na sociedade española respecto o consumo do tabaco, será máis levadeiro se a xente se respeta, pero, sobre todo, se se quere. Porque entón haberá boa consonancia entre fumadores e non fumadores. A min desde logo, funcióname coas miñas amizades. É imprescindible amar para manter unha actitude positiva. En tódolos campos. Eu teño gran capacidade de amar. Coma ti Baltasar, ou ti Gaspar, e Melchor, e calquera que teña acceso a esta carta. Pola miña banda, teño moi boas expectativas. Só hai que tentalo moi forte.
Agora vou facer peticións a nivel xeral. Todos añoramos unha tele máis educativa e digna. Uns políticos máis humanos e menos burócratas. Unha Terra máis limpa, máis verde, máis pura... con uns habitantes menos materialistas, máis humanos, menos violentos, máis nobres, menos tristes e preocupados e máis alegres e desinhibidos.
Penso que pido moi pouco, porque deixar unha mensaxe na cacholiña de cada un dos agasallados cheo de boas vibracións, non vos costará demasiado.
E, pola miña banda, xa sei que non fun todo o boa que debería ser no ano pasado. Pero tenteino moito. A verdade é que está moi complicado, e, se aínda por riba, atopas especies humanas sen evolucionar no teu camiño... Bueno, é que non se pode ser perfecta. Iso sí, non me traiades carbón. O de verdade ensuxa un montón, e o de azucre non me gusta nadiña.
Sempre a espera de ver cumpridos algúns dos meus pedidos... Un biquiño para os tres.
¡Ah!, se me poiderades pasar a receita para estar en mellores condicions co paso do tempo...
martes, 4 de enero de 2011
Mis admirados...mis admiradas
Hoy me apetece escribir en castellano. Hoy me apetece contaros los personajes,o más bien, las personas que han llamado mi atención, que han influído o que han sido importantes en mi vida. A algunas, hasta las quiero. Y digo querer en el sentido de sentir el amor que corresponda en cada caso. Pero, amor, que no aprecio. Porque cuando alguien te dice que te aprecia, desconfía. No me gusta esa palabra. Viene de precio. Y, casi siempre tiene connotaciones materiales. O eso me dice la experiencia.
Desde pequeña, uno de mis actores admiradísimos era Paul Newman. Con esa mirada y esa forma de actuar tan particular... Pero no me marcó menos Gregory Peck, o Audry Hepburn. La dulzura de esta mujer era especial, aunque también me fascinaba el carácter indómito de Katherin Hepburn. Eso sí, hablando de cine antiguo, no me puedo olvidar de Fred Astaire, que me dejaba intentando bailar claqué cada vez que veía una de sus películas.
Cuando fui creciendo, comencé a tener admiración por personas absolutamente dispares. Por ejemplo, Alaska fue una de mis cantantes preferidas. Pero también canté, lloré y bailé con Mecano, con Hombres G, con Antonio Flores, con Serrat, con Aute, con Sabina...
Para la música internacional, acudía a Los Beatles, Los Rolling, Queen, Madonna, Tina Turner, Gloria Gaynor...
Hay un compositor español, Juan Carlos Calderón. Hizo música para algunos de los que mencioné anteriormente. Pero la faceta que a mí me encandilaba, era cuando dirigía la orquesta. Cosas.
He llorado con la sensibilidad de Iñaki Gabilondo, y me he solidarizado con sus críticas casi siempre. Y me agrada ver a David Cantero contar las noticias, o escuchar la voz de Toni Garrido en la radio.
No obstante, han marcado mi vida muy de cerca, mi profesor de lengua, D. Francisco. A él le debo mi gusto por la escritura y la lectura. Él me presento a los primeros concursos literarios en los que participé. También ha sido importante un muchacho que cuando yo contaba 15 años, él tenía 18. Se llamaba Carlos Jaime, era lisboeta, y fue mi primer amor, el de los 15. Por supuesto que la amiga de mi infancia por excelencia, fue Ana. Ya no tenemos relación, pero el grato recuerdo está ahí. Y no he de olvidarme de su padre, que era lo más parecido al modelo paterno que yo deseaba tener, pues al mío lo tenía que imaginar. No lo conocí hasta que cumplí 8 años.
En el instituto, tuve una amiga y una profesora especiales. La primera se llamaba Manoli. La segunda, Loli.
Me dejo mucha gente por el camino, pero saben que están ahí.
A día de hoy quiero demostrar la importancia que tienen en mi vida mi prima Tina, mi sobrina Mónica, mi amiga Oliva, o Fabi, o Ana, o Mari, o Sonia... o Carlos, o Jose, o cualquiera que esté ahí y no pueda nombrar por falta de espacio o tiempo.
A mis hijas que son las personas más admiradas y a las que más quiero. Bueno, y las que más me marcaron. Con unos cuantos kilos, y puntos, y risas, y dolores, y preocupaciones...
Pero estoy segura que tú, y tú, y tú, quienesquiera que seais, vais a ser importantes en mi vida. O sea que, ya sabéis. En la próxima entrada dedicada, igual estáis presentes.
Desde pequeña, uno de mis actores admiradísimos era Paul Newman. Con esa mirada y esa forma de actuar tan particular... Pero no me marcó menos Gregory Peck, o Audry Hepburn. La dulzura de esta mujer era especial, aunque también me fascinaba el carácter indómito de Katherin Hepburn. Eso sí, hablando de cine antiguo, no me puedo olvidar de Fred Astaire, que me dejaba intentando bailar claqué cada vez que veía una de sus películas.
Cuando fui creciendo, comencé a tener admiración por personas absolutamente dispares. Por ejemplo, Alaska fue una de mis cantantes preferidas. Pero también canté, lloré y bailé con Mecano, con Hombres G, con Antonio Flores, con Serrat, con Aute, con Sabina...
Para la música internacional, acudía a Los Beatles, Los Rolling, Queen, Madonna, Tina Turner, Gloria Gaynor...
Hay un compositor español, Juan Carlos Calderón. Hizo música para algunos de los que mencioné anteriormente. Pero la faceta que a mí me encandilaba, era cuando dirigía la orquesta. Cosas.
He llorado con la sensibilidad de Iñaki Gabilondo, y me he solidarizado con sus críticas casi siempre. Y me agrada ver a David Cantero contar las noticias, o escuchar la voz de Toni Garrido en la radio.
No obstante, han marcado mi vida muy de cerca, mi profesor de lengua, D. Francisco. A él le debo mi gusto por la escritura y la lectura. Él me presento a los primeros concursos literarios en los que participé. También ha sido importante un muchacho que cuando yo contaba 15 años, él tenía 18. Se llamaba Carlos Jaime, era lisboeta, y fue mi primer amor, el de los 15. Por supuesto que la amiga de mi infancia por excelencia, fue Ana. Ya no tenemos relación, pero el grato recuerdo está ahí. Y no he de olvidarme de su padre, que era lo más parecido al modelo paterno que yo deseaba tener, pues al mío lo tenía que imaginar. No lo conocí hasta que cumplí 8 años.
En el instituto, tuve una amiga y una profesora especiales. La primera se llamaba Manoli. La segunda, Loli.
Me dejo mucha gente por el camino, pero saben que están ahí.
A día de hoy quiero demostrar la importancia que tienen en mi vida mi prima Tina, mi sobrina Mónica, mi amiga Oliva, o Fabi, o Ana, o Mari, o Sonia... o Carlos, o Jose, o cualquiera que esté ahí y no pueda nombrar por falta de espacio o tiempo.
A mis hijas que son las personas más admiradas y a las que más quiero. Bueno, y las que más me marcaron. Con unos cuantos kilos, y puntos, y risas, y dolores, y preocupaciones...
Pero estoy segura que tú, y tú, y tú, quienesquiera que seais, vais a ser importantes en mi vida. O sea que, ya sabéis. En la próxima entrada dedicada, igual estáis presentes.
lunes, 3 de enero de 2011
Os Reis... ¡Que majos!
Xa non falta nadiña para a noite máis máxica dos nenos e nenas de España. A cousa é que no resto do mundo non teñen o pracer de ter que deixar os zapatiños colocados estratéxicamente para esperar os premios gañados por bo comportamento, que, case sempre teñen forma de xoguete, ou libro, ou bici, ou consola...
Cando eu era cativa, e mira que era unha meniña boísima, farteime de pedirlles que me trouxeran un bicicleta, pero o meu pai, residente no Brasil, abortou o plan. Aínda que pareza mentira, él tiña grandes influencias coas súas Maxestades Magos ou Majos, según o nivel de simpatía que se lles teña, e decidiu que ese vehículo era sumamente perigoso. Así que, en troques, ese ano recibín unha pulseira de ouro de semellante tamaño, que máis ben parecía para a muller dun dos Reis e non para unha nena fraquiña e un pouco escuchimizada. Claro que as súas Altezas reais, xa coñecían a miña futura dependencia do café, pois durante dous anos consecutivos, deixáromme un xogo de café exáctamente igual en ambos casos. Nun deses anos nos que eu seguía coa petición ciclista, deixáronme uns patíns. Para partir a cabeza non había mellor cousa, pois eu era un pouco temeraria no seu uso, e os aparellos en cuestión non reunían moitas medidas de seguridade. Agora, o ano que me fixo sentir importantísima, porque o regalo en cuestión era visto nos anuncios da tele e iso molaba mogollón, foi cando me deixaron naqueles zapatiños de goma con cordóns... ¡Un Exín Castillos!. A verdade é que nunca armei o castelo completo. O tamaño era o máis grande de todos, e pola miña banda, non había moita vocación de arquitecta.
¡Ai, aqueles tempos! A verdade, e que co segundo xogo de café, cando eu debía contar uns sete anos aproximadamente, descubrín... que Os Reis eran maxíximos. Eran coma se vivisen conmigo todos os días. As veces, querendo sorprender tanto, ata parecían un pouco toliños.
Agora, iso sí, o tempiño non pasa por eles. O meu ídolo, que sempre foi o negro Baltasar, mesmo segue igualiño. Non che hai coma ser Mago. Eu este ano vou tentar que me deixen o seu truco para conseguir a eterna... Bueno, para parecer que sempre estás embalsamado.
Cando eu era cativa, e mira que era unha meniña boísima, farteime de pedirlles que me trouxeran un bicicleta, pero o meu pai, residente no Brasil, abortou o plan. Aínda que pareza mentira, él tiña grandes influencias coas súas Maxestades Magos ou Majos, según o nivel de simpatía que se lles teña, e decidiu que ese vehículo era sumamente perigoso. Así que, en troques, ese ano recibín unha pulseira de ouro de semellante tamaño, que máis ben parecía para a muller dun dos Reis e non para unha nena fraquiña e un pouco escuchimizada. Claro que as súas Altezas reais, xa coñecían a miña futura dependencia do café, pois durante dous anos consecutivos, deixáromme un xogo de café exáctamente igual en ambos casos. Nun deses anos nos que eu seguía coa petición ciclista, deixáronme uns patíns. Para partir a cabeza non había mellor cousa, pois eu era un pouco temeraria no seu uso, e os aparellos en cuestión non reunían moitas medidas de seguridade. Agora, o ano que me fixo sentir importantísima, porque o regalo en cuestión era visto nos anuncios da tele e iso molaba mogollón, foi cando me deixaron naqueles zapatiños de goma con cordóns... ¡Un Exín Castillos!. A verdade é que nunca armei o castelo completo. O tamaño era o máis grande de todos, e pola miña banda, non había moita vocación de arquitecta.
¡Ai, aqueles tempos! A verdade, e que co segundo xogo de café, cando eu debía contar uns sete anos aproximadamente, descubrín... que Os Reis eran maxíximos. Eran coma se vivisen conmigo todos os días. As veces, querendo sorprender tanto, ata parecían un pouco toliños.
Agora, iso sí, o tempiño non pasa por eles. O meu ídolo, que sempre foi o negro Baltasar, mesmo segue igualiño. Non che hai coma ser Mago. Eu este ano vou tentar que me deixen o seu truco para conseguir a eterna... Bueno, para parecer que sempre estás embalsamado.
domingo, 2 de enero de 2011
Se fumas... mira onde o fas
Se eres fumador ou fumadora(coñezo xente dabondo con esa peculiaridade)terás que reinventarte. Seguramente, o óptimo sería deixar de facelo. Menos gasto, máis saúde, e menos problemas a hora de ubicarte. Agora, se ti decides que non queres prescindir de ese "pracer" que che provoca: tos, un recendo particular según ti, un cheiro particular para outros, un buraco na economía, mal carácter se te quedas sen tabaco, peor humor se decides probar a deixalo... e nestes intres ata perda de amizades se a xente coa que te atopas nunha cafetería, por exemplo, non está disposta a cambiar de lugar para verte, vas ter varios asuntos que resolver.
O importante é que teñas prioridades, e que estean ben clariñas. Eu non son fumadora. Pero son tolerante. De todos os xeitos, haberá negociacions. Así é como se fan as cousas.
O importante é que isto non estrague relacións persoais. Para min son fundamentais. E espero que para a xente coa que teño o gusto de xuntarme, tamén. Por tanto, o idóneo será atoparse un pouco máis en espazos abertos cando sexa posible, outro pouquiño nalgunha casa, e seguir véndonos na cafetería de turno. Esas que descubres un día e volves a miúdo...
Como fumadora pasiva, só esixo iso. Hai xente na miña vida que me quere moito, pero fuman onde queira que estemos sen preocuparlles os meus pulmons. Hai algunhas desas persoas que se turnan para non facerme vítima do fume de seis ou sete a vez. Teño incluso algún amigo que se nega a fumar se estamos nun recinto pechado para non molestarme, aínda que eu lle suxira facelo. Eu só sei que se certas persoas non están na miña vida, non será por motivos tabaqueiros. Será porque se aburrían conmigo, porque lles resultei pesada, porque non me entendían... ou porque decidiron que ter unha María na súa vida era un problema. Mais, seguro que encender un cigarro non foi motivo, a pesar de ennegrecer un pouquiño os meus pulmons.
O importante é que teñas prioridades, e que estean ben clariñas. Eu non son fumadora. Pero son tolerante. De todos os xeitos, haberá negociacions. Así é como se fan as cousas.
O importante é que isto non estrague relacións persoais. Para min son fundamentais. E espero que para a xente coa que teño o gusto de xuntarme, tamén. Por tanto, o idóneo será atoparse un pouco máis en espazos abertos cando sexa posible, outro pouquiño nalgunha casa, e seguir véndonos na cafetería de turno. Esas que descubres un día e volves a miúdo...
Como fumadora pasiva, só esixo iso. Hai xente na miña vida que me quere moito, pero fuman onde queira que estemos sen preocuparlles os meus pulmons. Hai algunhas desas persoas que se turnan para non facerme vítima do fume de seis ou sete a vez. Teño incluso algún amigo que se nega a fumar se estamos nun recinto pechado para non molestarme, aínda que eu lle suxira facelo. Eu só sei que se certas persoas non están na miña vida, non será por motivos tabaqueiros. Será porque se aburrían conmigo, porque lles resultei pesada, porque non me entendían... ou porque decidiron que ter unha María na súa vida era un problema. Mais, seguro que encender un cigarro non foi motivo, a pesar de ennegrecer un pouquiño os meus pulmons.
sábado, 1 de enero de 2011
Ano novo...Almanaque novo
Xa está aquí. Un cambio que queda reflectido nun simple número. O cero polo un. Pero tamén queda constancia del no troco de almanaque.
Na miña cociña, sempre temos un calendario de cine. Literalmente. Quero dicir que as páxinas superiores van adicadas a películas de cine antigo.Consta dunha grande fotografía do filme que representa cada mes. Este de inicio, está representado por "Espartaco", e o fotograma é de tres dos actores desa película: Kirk Douglas, Tony Curtis e Jean Simmons. Unha boa obra, por certo, de Stanley Kubrick, rodada no 1960.
Cando troquei os dous almanaques, voltei a ollar a foto de Xaneiro do ano 2010. Estaba caracterizado polo filme "La tentación vive arriba", de Billy Wilder, estreada no 1955, e protagoniza a foto unha suxerente Marilyn Monroe sumerxida nunha bañeira cheíña de espuma
Despois, tiven tempo para darme conta das grandes diferenzas entre a representación gráfica que fai este calendario do mesmo mes de cada ano. O pasado, comezaba cun producto máis ben frívolo, cinguíndose o tipo de traballos que fixo Marilyn. O presente, está simbolizado por unha obra con garra. Con forza. Con contido histórico.
Así que, eu ,facendo uso da miña mente voadora, comecei a elaborar similitudes respecto a maneira de inicio de cada un deses anos na miña vida. Non é que o pasado comezase de maneira frívola, pero sí que viña cheo de resignación, medos, expectativas, moitas cousas por facer e algunha moi importante por levar a cabo. O que acabo de empezar, ven cargado tamén de expectativas, moitos retos que concretar, pero sin tanto medo, nin tanta resignación e con aquela cousa tan importante resolta.
Por tanto, facendo honra ao calendario, dou a benvida o 2011, despois de ter unha noite de festa rachada. Aquí estou, tal como fixo Espartaco, disposta a liberarme da escravitude das insatisfaccions, e preparada para enfrontarme a todo aquilo e aqueles que me traian a tranquilidade espiritual e o positivismo. Aínda que só sexa un anaco de vida enlatado nunha cifra, esperemos que cando chegue o momento de abrir a lata o producto estea nas mellores condicións.
Na miña cociña, sempre temos un calendario de cine. Literalmente. Quero dicir que as páxinas superiores van adicadas a películas de cine antigo.Consta dunha grande fotografía do filme que representa cada mes. Este de inicio, está representado por "Espartaco", e o fotograma é de tres dos actores desa película: Kirk Douglas, Tony Curtis e Jean Simmons. Unha boa obra, por certo, de Stanley Kubrick, rodada no 1960.
Cando troquei os dous almanaques, voltei a ollar a foto de Xaneiro do ano 2010. Estaba caracterizado polo filme "La tentación vive arriba", de Billy Wilder, estreada no 1955, e protagoniza a foto unha suxerente Marilyn Monroe sumerxida nunha bañeira cheíña de espuma
Despois, tiven tempo para darme conta das grandes diferenzas entre a representación gráfica que fai este calendario do mesmo mes de cada ano. O pasado, comezaba cun producto máis ben frívolo, cinguíndose o tipo de traballos que fixo Marilyn. O presente, está simbolizado por unha obra con garra. Con forza. Con contido histórico.
Así que, eu ,facendo uso da miña mente voadora, comecei a elaborar similitudes respecto a maneira de inicio de cada un deses anos na miña vida. Non é que o pasado comezase de maneira frívola, pero sí que viña cheo de resignación, medos, expectativas, moitas cousas por facer e algunha moi importante por levar a cabo. O que acabo de empezar, ven cargado tamén de expectativas, moitos retos que concretar, pero sin tanto medo, nin tanta resignación e con aquela cousa tan importante resolta.
Por tanto, facendo honra ao calendario, dou a benvida o 2011, despois de ter unha noite de festa rachada. Aquí estou, tal como fixo Espartaco, disposta a liberarme da escravitude das insatisfaccions, e preparada para enfrontarme a todo aquilo e aqueles que me traian a tranquilidade espiritual e o positivismo. Aínda que só sexa un anaco de vida enlatado nunha cifra, esperemos que cando chegue o momento de abrir a lata o producto estea nas mellores condicións.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
