martes, 9 de noviembre de 2010

Oprimidos por naturaleza.

Así están los habitantes del Sahara Occidental. Oprimidos. Por las condiciones de su situación física. Ubicados entre el mar y los países dominadores: Marruecos y Mauritania. Por ser víctimas de tiranos que pretenden cambiar su cultura para incluírlos en el censo de sus otros sometidos. Porque sólo pretenden vivir en consonancia con su arena, sus estrellas, su frío o su calor, su viento... o sus oasis.
Por querer y no poder. Por pedir y no recibir. Por estar ahí y desear permanecer...
¡Apoyemos un Sahara Libre!

lunes, 8 de noviembre de 2010

Miguel Hernández

En 1910,nace Miguel Hernández, el poeta del pueblo, de la naturaleza, de la vida... Vida que le fue arrebatada cuando sólo contaba 31 años. Víctima de las penosas condiciones que sufrió en la cárcel, a la cual hubo de agradecerle no haber sido fusilado, porque se le conmutó la pena de muerte por la estancia entre rejas.
Cuando empezó a escribir sus versos en 1925, ya eran versos de libertad, pues se inspiraba en su entorno de naturaleza y de gente de pueblo.
Una sencilla y triste nana, dedicada a su hijo, cuando su mujer le comunicó que no comía más que pan y cebolla,dice de él que la inspiración no tiene límites cuando la sensibilidad está a flor de piel. Una nana que comienza así: "La cebolla es escarcha, cerrada y pobre. Escarcha de tus días y de mis noches. Hambre y cebolla".
No obstante, hay un poema que a mí me parece realmente interesante. Tal vez, cause algún tipo de distensión por la descripción que hace de las distintas culturas españolas. Pero el concepto de gritar la libertad para los pueblos y la denuncia contra el sometimiento a la uniformidad de un yugo, simbolizan su lucha contra la opresión.

Asturianos de braveza,
vascos de piedra blindada,
valencianos de alegría
y castellanos de alma,
labrados como la tierra
y airosos como las alas;
andaluces de relámpagos,
nacidos entre guitarras
y forjados en los yunques
torrenciales de las lágrimas;
extremeños de centeno,
gallegos de lluvia y calma,
catalanes de firmeza,
aragoneses de casta,
murcianos de dinamita
frutalmente propagada,
leoneses, navarros, dueños
del hambre, el sudor y el hacha,
reyes de la minería,
señores de la labranza,
hombres que entre las raíces,
como raíces gallardas,
vais de la vida a la muerte,
vais de la nada a la nada:
yugos os quieren poner
gentes de la hierba mala,
yugos que habéis de dejar
rotos sobre sus espaldas.
Crepúsculo de los bueyes
está despuntando el alba.

Así nos definía un hombre que sabía mucho de personas y muy poco de comulgar con una tiranía que no aceptaba.
Yo me siento una gallega de lluvia, que no sé si de calma. Pero una gallega que adora al Miguel Hernández que habita en sus versos.

domingo, 7 de noviembre de 2010

Chegou o aniversario.

A verdade é que estou tan atarefada nas miñas cavilacions, que non me dera conta que xa chegou o aniversario do meu blog. Lembroumo a miña filla, que, tivo a ben recopilar unhas cantas entradas, as que a ela lle pareceron representativas desta andaina, é mandoumas o correo acompañadas dunha felicitación.
Non puden evitar chorar léndoas. Porque, ahí están concentradas vivencias, retos, esperanzas, agradecementos...
Este blog comezou sin que eu o decidise. Foi por iniciativa dunha das miñas fillas. Insistiu tanto, que conseguiu que cedese as súas pretensións. Poucos días despois, fun o cine a ver unha película que ía sobre a creación dun blog e o que iso desenrolou. Nun principio, negueime absolutamente a darlle publicidade entre os coñecidos. Só estaba o alcance de catro persoas. Posteriormente, e xa pasados uns meses, tamén sucumbín as presións para dalo a coñecer entre algunha xente. Só algunha.
Recoñezo que unhas entradas son menos amables ca outras. Pero é o meu blog, e acontécelle o mesmo ca min. As veces é máis agarimoso, e outras máis guerreiro. Se neste tempo alguén se sentiu ofendido, sinto. Non era a miña intención. Pero non vou escribir o que queiran os demáis. Vou reflexar o que sinto eu.
Aquí hai sitio para a ledicia, a reflexión, o coñecemento, e, as veces, a tristura.
No obstante, o carácter é absolutamente lúdico. A mensaxe vai dirixida a tí, ou a ti, para que te sintas máis perto de mín. Para que me coñezas mellor. Para que me leas e te preguntes....¿qué deberías preguntarte?

viernes, 5 de noviembre de 2010

Nuevos retos.

Un día cualquiera del pasado reciente, titulé este blog con la palabra "retos". Ya ni me acuerdo de lo que escribí entonces, pero sé lo que quiero decir hoy.
No existe vida sin objetivos. Unos los tenemos más simples, otros más complicados. Para algunos de nosotros, saltar el pequeño charco sin mojarnos, es una gran hazaña, otros pretenden cruzar el océano y salir secos. Nunca lo consiguen, y viven una existencia llena de frustaciones.
En mi vida, es fundamental alcanzar metas que me hagan sentir bien. No para halardear, ni para exhibirme. Sólo pequeñas cosas que me satisfagan a mí, y ayuden a los demás.
No obstante, existen esos retos que, de tanto intentar conseguirlos y no poder, se convierten en tus rivales, más que en un objetivo a batir. Por ejemplo, no he podido llegar a nadar. Me bloqueo y es más fuerte que yo. Pero estoy ahí. La próxima vez que visite una piscina, será para llevarlo a cabo.
De todas formas, lo de nadar no me ha impedido llevar una existencia absolutamente normal. Otras cosas, sí que han influído en el transcurrir de mi tiempo. Hay algo contra lo que lucho continuamente, y no puedo ni acercarme a su consecución. Y es bajar el nivel de mi sensibilidad. Endurecerme un poquito para que las actitudes de las personas que, o bien son ásperas y controvertidas. O son ignorantes y desconocen el daño que pueden llegar a realizar, o, sencillamente son egoístas y no pueden contemplar el mundo más que desde el "yo", no me perjudiquen. Claro, que, por otro lado, no creo que pudiese vivir esas vidas. Porque dejaría de ser quien soy.
Por lo tanto, me he propuesto otro objetivo. Y éste lo voy a llevar a cabo. No voy a cambiar un ápice de mi forma de ser. Estoy encantada de ser como soy. Llorona, romántica, hipersensible, tímida encubierta. Extrovertida, optimista, observadora, luchadora, charlatana, defensora de las causas perdidas. Preocupada, protectora, amable, generosa. Pero también, odiosa cuando me hacen daño, callada cuando no sé que decir, prudente si desconozco la situación... Alguién me ha tildado de "dulce" también. No sé... A mí me cuesta ser desagradable, y al que no le guste... que se divierta comtemplando como trato de colocar mis sentimientos y pensamientos en su sitio, pero no los voy a omitir. ¿Eres una de esas personas?... Lo siento por ti.

jueves, 4 de noviembre de 2010

Filias

Onte tocoulle ás fobias, así que hoxe imos coas filias. Para os que descoñezan o significado da palabriña, unha filia é un amor ou simpatía desmesurada por algo.
Por exemplo, estou segura que un individuo que padeza "pirofilia", que non é outra cousa que un amor especial polo lume, non entablará unha gran amizade con outro que sexa víctima da "hidrofilia"(atracción pola auga). A que escribe, non podería manter unha relación do tipo que fose con unha persoa afectada pola "Belonefilia"(amor polas agullas), ou pola "ofidiofilia"( polas serpes). Xa é sabido que eu son víctima das fobias relacionadas.
Tamén coñezo dúas rapazas que nunca meterían na súa vida a alguén que sufra "ornitofilia"(atracción polo paxaros). E, por suposto, debe ser tremendo compartir anacos do teu tempo con un ser víctima da "hematofilia"(amor polo sangue), ou acabarás vendo todo de cor vermella.
Pero, seguriño que máis de un, padece un mal denominado "logizomecanofilia"(atracción intensa polos ordenadores). Esta mesma persoa podería estar baixo o influxo da "robofilia"(simpatía polos robots). Outra cousa sería que estivese afectada pola "agorafilia"(espacios abertos), porque a miúdo, as persoas amantes do ordenador, detestan saír.
Pero o que está claro, é que aínda que é estupendo caer nas redes da "neofilia"(atracción polo novo), será mellor non pasarse de rosca co tema.
Eu, do que estou segura, é de que non padezo "ripofilia"(amor a suciedade), e non me vai nada o da "cleptofilia"(atracción por roubar).
Se es víctima de calquera destas filias, mellor que sexa no grao de simpatía, porque se chegas a sentirte atraído con desmesura, non é un bo síntoma.
O ideal é manter as filias e as fobias no lugar correspondente. O mellor, librarse delas. Eu non o consigo coas miñas fobias. ¿E ti?.

miércoles, 3 de noviembre de 2010

hexakosioihexekontahexafobia

Unha palabriña certamente rara, sí. Pois é que hoxe vai de fobias. E esa tan longa e estraña do título, non simboliza máis ca fobia o número 666.
Pero, a sociedade, padece grandes problemas coas fobias. Todas teñen nome, e todas poden chegar a paralizar a vida de unha persoa, se se levan o seu límite.
Por exemplo: se un día vas polo bosque, vai ser moi complicado que te atopes con alguén que padeza fobia as árbores(dendrofobia). Pero se tí tes fobia as abellas e te atopas con unha ou dúas, valo pasar moi mal, e isto chámase "apifobia".As abellas acostuman a estar perto de onde hai flores, e a algúns, non lles gustan nada, porque padecen "antofobia".
O máis difícil de soportar para un suxeito que padeza "nosocomefobia" será ingresar nun hospital. Eu mesma ei de dicir que debo padecer esta fobia aínda que nun índice baixiño. ¿Quen non? Pero se ademáis ten que estar sentado o personaxe anterior, pasarao moi mal, e é que estando afectado pola "catisofobia", faise moi complicado realizar esta acción.
Hai moita xente que o feito de achegarse a un can, suponlle un problema. Pois que saiban que o seu mal é coñecido como "cinofobia". E xa non digamos se o can en cuestión lle morde a outro, porque con ver o sangue, alguén que padeza "hematofobia", pode pasar un moi mal momento.
Pero se o que queres é ir o circo, asegúrate de que non te acompañe a persoa que teña a seguinte fobia: "coulrofobia", ou sexa, ós pallasos. E tampouco leves a pasear unha tarde de chuvia a un amigo que teña aversión a chuvia, ou sexa, "ombrofobia".
Pois xa chegou a hora de confesar as miñas fobias paralizantes. Se me queres ben, asegúrate de que non teña que ver unha serpe, porque padezo "ofidiofobia", e, mellor non me sometas a ningún tratamento con agullas, porque a "belonefobia" faimo pasar fatal.
Seguro que coma calquera humano que se precie, padeces unha fobia. Terás que soportala con ánimo e valentía. E, senón, pasalo fatal cando che toque. ¿Non terás medo do número 666?...

lunes, 1 de noviembre de 2010

El dolor

Tengo miedo al dolor. Al dolor físico, pero más al espiritual. A ese que se te mete dentro y no puedes parar. Muchas veces he pensado que si tuviese un poder, desearía erradicarlo del mundo. Pero no tengo poderes y no es posible que eso suceda nunca. Porque si erradicas el dolor, ya no habrá situaciones que hagan sufrir a la gente. No habrá atracos, ni amenazas, ni castigos, ni asuntos de desamor...
Y, los humanos, somos demasiado complicados para vivir sin todo eso. Así, que habrá que seguir soportando el dolor en cualquiera de sus variedades.
Hoy es un buen día para hablar de este tema, porque es el día de los muertos. A mí, también se me ha muerto algo...