Adiós, Manuel

Se ha ido, casi tan silencioso como ha vivido. Tan tímido, porque seguro que lo era, tan elegante, como siempre demostró, tan sencillo, como era evidente. Hombre fiel a sus tradiciones. Una de ellas, la de la tertulia del Café Gijón de Madrid, que se va quedando huérfana de tertulianos, como Fernando Fernán Gómez o Paco Rabal.
Su sensibilidad desbordaba. En una de sus últimas entrevistas recuerdo verlo llorar. LLoraba porque presentía la muerte cerca. LLoraba porque sabía que su vejez le impedía emprender aventuras lejanas en el tiempo. Porque sus amigos más íntimos también se iban.
Fue considerado el secundario de oro, pero yo creo que un actor de esa categoría ya no es secundario. Lo secundario es lo que apenas se percibe. O se percibe menos. Manuel Alexandre, ocultó con su estela a otros actores mejor pagados, más fotografiados en las revistas, con una vida privada azarosa o popular.
Él hizo su camino despacito, silencioso, con su sonrisa peculiar, con su voz inconfundible. En una obra teatral, o en una película no hay actores protagonistas desde el principio. Hay actores que se ganan el protagonismo. En cada papel que interpretó, Don Manuel se lo ganó.
Como rezan los versos de Antonio Machado: "Caminante son tus huellas el camino y nada más, caminante no hay camino se hace camino al andar".
Has dejado un fructuoso camino en lo profesional y en lo personal Sr. Alexandre. Aguardemos que otros actores más jóvenes lo observen y aprendan de él.
Hasta siempre, D. Manuel.

A estrela fugaz

Hoxe é un día especial para min. Porque cando cheguei a un colexio calquera onde desenrolo o meu traballo, tiven o pracer de observar as estrelas. Isto non é máis ca un feito común nas mañáns despexadas. O mellor, foi o espectáculo visual que ofreceu ós meus ollos unha delas. Esa, a estrela fugaz.
Facía moitos anos que non contemplaba esa fuxida a ningún lugar dun deses astros. Remonteime os meus anos infantís, cando polas noites xogaba as adiviñas, tratando de atopar a Osa Maior, A Osa Menor, A Estrela Polar... E, de vez en cando, máis a miúdo ca menos, algunhas delas movíanse polo Universo. Coma se pretendesen xogar as agochadas ou tivesen que emprender unha viaxe urxente polo ceo.
Miña irmá ensinoume que, cando vias unha delas, debías ser áxil e pedir un desexo. Pero o feito de hoxe aconteceu tan de súpeto, que o meu cerebro paralizouse, e o meu espíritu retornou ata aquela aldea de algún lugar. Non fun quen de construír unha petición. De xeito que, se aínda se me permite, fareina agora... ¡Desexo atopar esa estrela que fuxiu esta mañá, observar a súa guarida e recrearme no seu escintilar!

A paz engaiolada

O recen nomeado Nobel da Paz, Liu Xiaobo, segue na gaiola. Mais, non así a súa estela de loita pola liberdade. Os humanos, podemos dominar os corpos, as cidades, ata podemos decidir cando outros deben calar ou falar, pero non conseguimos apoderarnos dos sentimentos, nin dos pensamentos, nin das consecuencias que van deixando no espíritu dos que os recollen.
E, a causa que emprendeu este home para establecer unha verdadeira democracia no imperio chino, tivo colleita. Unha colleita inmensa. A nivel mundial. O Nobel da Paz.
Din que a súa muller pudo falar con él na cadea e informalo do galardón. Outros afirman que non se sabe do seu paradeiro e que non chegou a comunicarse con él.
De calquera maneira, o xigante chino, recibiu unha mensaxe. Poden estar presentes nas tendas, poden, según din algúns, dispoñer dunha gran cantidade de dólares debido a súa expansión comercial, poden posuir a lingua máis falada no mundo, e ter o encoro máis extenso. Poden aleccionar os meniños para que sigan a férrea disciplina imposta, poden presumir de ter o Libro Vermello máis famoso no mundo e practicar o maior número de condenas a morte. O que nunca poderán acadar será a máquina que uniforme os sentimentos dos seus, nin a que troque a liberdade en sumisión. Noraboa Liu Xiaobo.

Antagonismo de palabras

Hoxe vou dar conta nesta entrada dos dous grupos de palabras que forman parte da miña personalidade ou da miña vida. Non están todas, pero si todas as que lembro agora mesmo:
Gústame:
Rir, ler, mirar, observar, amar, querer, axudar, aloumiñar, camiñar, actuar, a humildade, a sinxeleza, a sinceiridade, a solidariedade, viaxar, cociñar, chorar(cando merece a pena), bailar, cantar, escoitar, mimetizarme, falar,comprender, subir, baixar, pensar e decidir. Gústasme ti,lector ou lectora... As veces non me gusto eu...

Non me gusta:
Chorar(de dor), tremer, encollerme, odiar, ser hipócrita, estancarme, o luxo(sen medida), parar, parar e parar, subir e baixar, subir e baixar, enxordecer, descoñecer, ignorar, ocultar, preguntar e preguntar, respostar e respostar, dubidar,criticar, que me critiquen,perderme, pasarme, anoxarme, berrar, berrar máis, calar moito, calar máis, que me obriguen , obrigar, aburrirme, esperar, facer esperar, caer e non saber levantarme. Non me gusta non gustarme... non me gusta que non che guste... quen queira que sexas.

El arte de escribir

En primer lugar, felicito desde aquí a Vargas LLosa. Independientemente de sus ideas políticas, de sus posturas ante diferentes asuntos, se lo merece. Porque cada vez que un escritor recibe un nobel, ha de loársele. Sobre todo, cuando su vehículo para publicar es la lengua española.
Escribir es un arte. Es verdad que, en ocasiones, los empujones de la sociedad, de una profesión pública, o una vida un tanto azarosa consienten que cualquiera escriba(o pague para que se lo hagan), y saque al mercado una obra. Seguramente, el escritor que se deja la imaginación, la vista, las cervicales, el cerebro y el sueño convirtiendo imágenes en palabras, encajando hechos históricos en narraciones de ficción o hilando hechos reales para después novelarlos, no verá con buenos ojos esta competencia. Pero tampoco los libreros de toda la vida, los que conocen cada obra que venden, los que se deleitan con el roce de las hojas, estarán satisfechos cuando ven que en los hipermercados los libros se ponen de oferta o se venden por kilos.
En definitiva, yo me alegro cuando los premios son concedidos a personas trabajadoras, que hacen de su trabajo un placer. Que ponen al lector como meta de su esfuerzo, y que lloran o ríen con sus propias historias transmitiéndonos así su sensibilidad.
Felicidades a Vargas LLosa porque va a llegar a rincones donde todavía no había llegado. Felicidades por usar las letras para construír palabras que levantan obras de ingeniería intelectual.

Despois da pausa...

Xa chegou o momento de retomar as clases de teatro. Despois dunha longa pausa, volvo a atoparme con un grupo de nenos e nenas ilusionados por subir a un escenario e facernos disfrutar a todos(eu incluída) coas súas modificacións dunha personaxe determinada, cos seus lapsus e as súas interpretacións marabillosas.
A verdade, é que o grupo que teño nas mans este curso parece que vai dar moito de sí. Teñen ganas e dotes para este arte. O demais xa o faremos a monitora, e os papás e mamás que, seguro se prestarán a colaborar gustosamente.
Preparar unha obra para o Nadal é o noso reto. Labor complicada, pero gratificante. Non sei o que acontecerá na imaxinación de quen escrebe, non sei se imos conseguir convencer ó noso público, pero... estou segura de que non vai ser unha posta en escena calquera.
O tempo tampouco foi suave no seu paso desde que abandoei a práctica do ioga como disciplina. Xa pasaron polo menos tres anos. Durante este lapsus ocorreron moitas cousas na miña vida, pero entre elas non estaba o ioga.
Así que, tentando volver ós meus orixes,retomei esta actividade. De novo ser consciente de que respiro e como o fago. De novo tratar de manter a miña mente calada un pouquiño. Outra vez relaxar o corpo de verdade.
Son pequenas pinceladas que poñen cor a un outono, máis cor ó inverno que o siga. E, quen sabe...

As paranoias

Vou comezar a entrada de hoxe pedindo perdón a todas aquelas persoas que sufran enfermidades paranoides. E isto, digo, porque como acontece tantas veces, facemos uso dos termos do diccionario como nos peta. Collemos unha palabriña, e usámola o noso antollo. A maioría das veces, frívolamente, sen ter en conta que, hai outras persoas que son víctimas do que representan esas palabras no seu significado máis auténtico.
Iso fago eu co termo "paranoia". Prentendo representar con ela certas manías que teño, pero que en ningún momento poñen en risco vidas ou modifican circunstancias normais. Por exemplo, aprópiome dela para representar o feito de facer debuxiños cando estou sentada nun sofá; de pasar a maior parte do día remangada; de ter que entender cada cousa que pasa o meu arredor; de levar un bolso cheo de cousas por se acaso...
de sentarme sempre na esquina da mesa ou pegada o corredor no caso do cine ou o outros espectáculos; de escribir na man os recados que me encomendan, de mirar o reloxo constantemente, de non tiralo da boneca cando estou na praia...
Esas e outras cousas, son características singulares da miña persoa, pero non teñen nada que ver con ningunha enfermidade. Por iso, a partir de agora, xa non teño paranoias, senón manías. Pero tamén lle pido a xente que utiliza o termo subnormal para describir actitudes pouco éticas, ou que califican de alzheimer un esquecemento puntual, etc. que o teñan en conta. Porque podemos ferir sensibilidades. Seguro que facemos dano a sabendas de que non queremos facelo.